เวลานั้น หลี่รุ่ยรุ่ยเหลือบเห็นซ่งไป๋ซวี่เก็บโทรศัพท์แล้วเดินมาทางนี้ เธอพลันคิดแผนขึ้นมาได้ จึงหยิบชาร้อนที่คนรับใช้เพิ่งรินเสร็จ ส่งให้จู้เสี่ยวเหวิน «ดื่มชาหน่อย...»
เธอยังพูดคำว่า «ชา» ไม่ทันจบ มือก็สั่นจนถ้วยพลิกคว่ำ น้ำชาหกลงมา
เธอล้มได้อย่างมีชั้นเชิง น้ำชากระเซ็นโดนชายกระโปรงบางส่วน แต่หลบผิวหนังได้อย่างพอดิบพอดี จึงไม่ถึงกับถูกลวกจริง ๆ
จู้เสี่ยวเหวินชะงัก ยังสงสัยอยู่ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงจงใจสาดชาใส่ตัวเองดี ๆ ก็ได้ยินหลี่รุ่ยรุ่ยรีบพูดว่า «ขอโทษ ๆ ฉันพูดผิดไปเอง ไม่ได้ตั้งใจล้อเรื่องวุฒิการศึกษาของเธอ อย่าโกรธเลยนะ»
จู้เสี่ยวเหวิน «...»
ด้านหลังพวกเธอยังมีคนรับใช้อีกหลายคน แต่ทุกคนเห็นเหตุการณ์จากมุมเดียวกับซ่งไป๋ซวี่ มองแวบแรกจึงนึกว่าจู้เสี่ยวเหวินโมโหขึ้นมาแล้วสาดชาร้อนใส่หลี่รุ่ยรุ่ยทั้งตัว
ถึงจู้เสี่ยวเหวินจะตอบสนองช้า แต่คราวนี้ก็เข้าใจเรื่องราวได้ในที่สุด แววตาของเธอเย็นเยียบลงทันที
ซ่งไป๋ซวี่ได้ยินเสียงจึงเร่งฝีเท้าเข้ามา คำแรกที่ถามคือ «เสี่ยวเหวิน เธอเจ็บตรงไหนไหม?»
จากนั้นเขาจึงสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของจู้เสี่ยวเหวินสะอาดเอี่ยม ไม่มีคราบน้ำชาแม้แต่น้อย
ซ่งไป๋ซวี่ค่อยวางใจลงบ้าง «ไปกันเถอะ กินข้าวกัน»
หลี่รุ่ยรุ่ยที่ถูกเมินตั้งแต่ต้นจนจบ «...»
พ่อบ้านใหญ่ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเตือนว่า «คุณชาย ยังไม่ได้เชิญคุณหนูหลี่ไปรับประทานอาหารเลยครับ»
ซ่งไป๋ซวี่ตอบว่า «จะให้เธอกินอะไรล่ะ เสื้อผ้าเปียกหมดแล้ว รีบพาไปเปลี่ยนสิ!»