อาลิซามองภาพเซอร์สมิธผู้เฒ่าพาหลินซิงเหยาและคนอื่น ๆ เดินผ่านหน้าเธอไปอย่างเริงร่า ทั้งโกรธทั้งโมโห ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่สนใจเจ้าหญิงอย่างเธอเลยแม้แต่น้อย
อาลิซาโกรธจนกระทืบเท้า “เลโอ คุณจะปล่อยให้พ่อเสียมารยาทกับฉันแบบนี้เหรอ?”
ตอนนี้เลโอก็เหมือนพระปั้นดินข้ามแม่น้ำ เอาตัวเองยังไม่รอด ไหนเลยจะมีอารมณ์ไปเอาใจเจ้าหญิงจอมเอาแต่ใจคนนี้
“องค์หญิง เพื่อให้เกียรติคุณ ผมถึงกับเสียสิทธิ์สืบทอดเมิ่งปารีส์ไปจนหมด คืนนี้ยังกลับบ้านไม่ได้ด้วยซ้ำ คุณยังจะให้ผมทำยังไงอีก?”
พูดจบ เขาก็เดินจากไปอย่างห่อเหี่ยว
อาลิซายังเดินตามหลังไปตะโกน “แล้วชุดแต่งงานของฉันล่ะ? อีกสามเดือนกว่า ๆ ฉันก็จะแต่งงานแล้ว ต้องรีบเลือกชุดแต่งงานที่เหมาะกับตัวเองสิ!”
ชนชั้นสูงให้ความสำคัญกับหน้าตาเป็นพิเศษ ส่วนชุดแต่งงานจากเมิ่งปารีส์ก็เป็นสิ่งที่เจ้าสาวเชื้อพระวงศ์ทุกคนต้องมี หากไม่ได้สวมชุดแต่งงานจากเมิ่งปารีส์ ก็ต้องถูกคนหัวเราะเยาะแน่นอน
ก่อนจากไป เซอร์สมิธผู้เฒ่าได้สั่งให้คนขึ้นบัญชีดำเจ้าหญิงอาลิซาอย่างถาวรแล้ว
หลินซิงเหยา จวินเสวียนเย่ และจวินอวี่เฟยเดินทางมาถึงคฤหาสน์สมิธ และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น
ระหว่างงานเลี้ยงมื้อค่ำ หลินซิงเหยา จวินเสวียนเย่ และเซอร์สมิธผู้เฒ่าพูดคุยกันอย่างถูกคอ
จวินอวี่เฟยไม่มีเรื่องคุยกับสมิธมากนัก จึงคุยข้อความกับอู่ตงซวี่ไปพลาง แต่งรูปชุดแต่งงานที่ถ่ายไว้ตอนบ่ายไปพลาง
จวินเสวียนเย่เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะเบือนสายตาไปอย่างแนบเนียน
ไม่นาน ข้อความจากจวินเสวียนเย่ก็เด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ของจวินอวี่เฟย เธอแปลกใจอยู่เหมือนกัน นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันแท้ ๆ ทำไมยังส่งข้อความมาคุยกันอีก?