จวินเสวียนเย่กล่าวว่า “คุณสมิธ ภรรยาของผมไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวรอเธอกลับมาแล้วผมจะถามความเห็นเธอดู ถ้าเธอชอบชุดนั้นจริง ๆ ผมหวังว่าคุณจะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนต่างวัยของเรา ช่วยทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริงด้วยนะครับ”
คุณสมิธผู้เฒ่าดูลำบากใจไม่น้อย ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นเพื่อนกัน ทำให้ปฏิเสธใครได้ยาก สิ่งเดียวที่หวังได้ก็คือคุณนายจวินจะยอมถอยให้สักก้าว
อาลิซาถูกปล่อยให้รอเก้ออยู่ตลอด ตั้งแต่ต้นจนจบ เดิมทีก็อัดอั้นโกรธอยู่เต็มอก ใครจะรู้ว่าสุดท้ายกลับได้ยินว่าชุดแต่งงานแบบนั้นมีเจ้าของอยู่แล้ว แบบนี้ก็ไม่นับว่าเธอแพ้ในการประชันกัน
เธอจึงกล่าวเหน็บแนมเสียงเย็นชาอีกครั้งว่า “ที่แท้เพื่อนที่ว่านั่นก็มีแค่นี้เอง แม้แต่เสื้อผ้าชุดเดียวก็ยังไม่ยอมขาย”
คุณสมิธผู้เฒ่าเองก็รู้สึกผิดกับเพื่อน จึงอธิบายให้จวินเสวียนเย่ฟังอีกครั้งว่า
“ตอนนั้นคุณผู้หญิงคนนั้นเคยช่วยชีวิตผมไว้ เมื่อหลายปีก่อนผมถูกโจรลักพาตัวไป หลังจากพวกมันได้เงินค่าไถ่แล้ว ก็ยังมัดผมทิ้งไว้ในป่าฝนที่เต็มไปด้วยอันตราย ตอนที่ผมเกือบถูกสัตว์ป่ากลืนกิน ก็เป็นเด็กสาวคนนั้นที่ช่วยผมไว้ เธอพาผมเดินอยู่เจ็ดวันเจ็ดคืนกว่าจะออกจากป่าฝนได้ ผมไม่มีอะไรจะตอบแทนเธอเลย แถมยังไม่รู้ข่าวคราวของเธอด้วยซ้ำ แม้แต่การออกแบบชุดแต่งงานชุดนี้ก็เป็นเพียงความตั้งใจฝ่ายเดียวของผม เธอไม่รู้เรื่องเลย”
อาลิซาแค่นเสียงขึ้นจมูก “ที่แท้คุณแฮนสัน สมิธผู้โด่งดังยังมีวันที่ต้องอ้อนวอนขอตัดเสื้อผ้าให้คนอื่นด้วยสินะ แถมเจ้าตัวยังไม่รู้อีกด้วย... หรือรู้แล้วก็ไม่อยากได้กันแน่? ในเมื่อเป็นชุดแต่งงานที่ถูกเจ้าของรังเกียจ ฉันไม่เอาก็ได้”