ถูกจับได้ว่าแอบมอง จวินเสวียนเย่ถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ ก่อนจะเดินกลับไปที่ระเบียงอย่างว่าง่าย แถมยังปิดประตูระเบียงให้เรียบร้อย
ไม่นาน ประตูบานเลื่อนก็เปิดออกอีกครั้ง หลินซิงเหยายืนอยู่ตรงประตู มองเขาด้วยสายตาเย็นชา
จวินเสวียนเย่หน้าไม่แดง ใจไม่สั่น รีบอธิบายว่า “ผมไม่ได้แอบดูจริง ๆ เมื่อกี้แค่เข้าไปหยิบโทรศัพท์”
“โกหก!” หลินซิงเหยาเปิดโปงเขาอย่างไม่ไว้หน้า “ก่อนฉันอาบน้ำ ฉันเห็นคุณถือโทรศัพท์ออกไปแล้ว!”
จวินเสวียนเย่ “……”
หลินซิงเหยาได้ทีขี่แพะไล่ “ดีนี่ จวินเสวียนเย่ ตอนนี้นอกจากจะทำตัวลามกแล้ว ยังหัดโกหกเป็นด้วยเหรอ?”
จวินเสวียนเย่ “……”
หลินซิงเหยาใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเขาซ้ำ ๆ “คุณก็เรียนมาสูง เป็นผู้มีความรู้แท้ ๆ แล้วศีลธรรมจรรยาที่เรียนมาหายไปไหนหมด? พูดมาสิ พูดสิ ทำไมไม่พูดล่ะ?!”
จวินเสวียนเย่มองเธอด้วยแววตาร้อนแรง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ใบหน้าขาวผ่องของเธองดงามราวดอกบัวพ้นน้ำ ริมฝีปากสีชมพูขยับขึ้นลง ชวนให้หลงใหล ส่วนเธอพูดอะไรนั้น เขากลับไม่รู้เรื่องสักนิด รู้เพียงนิ้วมือที่จิ้มหน้าอกเขาได้จุดไฟขึ้นมาอย่างง่ายดาย จนแทบเผาผลาญสติสัมปชัญญะของเขาไปจนหมด
หลินซิงเหยายังคงพูดโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังยั่วโมโหคน “พูดสิ! พูดสิ! กล้าทำแล้วทำไมไม่กล้ายอมรับล่ะ!”
“ได้ ผมยอมรับ!” พูดจบจวินเสวียนเย่ก็ยกตัวเธอขึ้นพาดบ่า แล้วก้าวยาว ๆ ไปทางเตียง