วิศวกรหวังตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แถมยังรีบยื่นข้อเสนอให้ด้วยว่า “สาวน้อย สนใจมาทำงานกับตระกูลซ่งไหม? รับรองว่าสวัสดิการถูกใจแน่นอน!”
พอได้ยิน วิศวกรหลิวก็รีบเสริมทันที “ตระกูลซ่งจะเทียบกับตระกูลจวินได้ยังไง? ขอแค่คุณยอมมา เรื่องเงินเดือนต่อปีคุยกันได้ รับรองว่ามากกว่าที่ตระกูลซ่งให้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์!”
วิศวกรหวังโวยวายขึ้นว่า “นี่ ฉันบอกเลยนะ ตาเฒ่าหลิว คุณแย่งคนกันต่อหน้าต่อตาแบบนี้ได้ยังไง? ฉันเป็นคนยื่นข้อเสนอให้ก่อนนะ!”
หลินซิงเหยาถูกทั้งคู่หยอกจนอดขำไม่ได้ “ตอนนี้เรื่องสำคัญคือจัดการเว็บไซต์วิญญาณ ส่วนเรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลัง”
เมื่อเธอพูดมาแบบนี้ คนอื่น ๆ ย่อมไม่อาจอู้งานได้อีก ทุกคนจึงหันกลับมาให้ความสำคัญกับงานตรงหน้า
วิศวกรหวังเอ่ยอย่างหดหู่ “โปรแกรมเล็ก ๆ ตัวนี้ พวกเราทุ่มเทกันหลายวันหลายคืนกว่าจะทำเสร็จ ใครจะคิดว่ามันจะใช้การไม่ได้เลย”
พอพูดถึงเรื่องนี้ วิศวกรหลิวก็ปวดหัวไม่น้อยเช่นกัน “เว็บไซต์วิญญาณนี่ทำไมถึงเจาะระบบยากขนาดนี้นะ? หรือจะลึกลับเหมือนวิญญาณจริง ๆ? อ้อ ก่อนหน้านี้ผมเขียนโปรแกรมตัวหนึ่ง ตั้งใจจะลอบเข้าไปข้างใน แต่รู้สึกว่ามันมีปัญหาอยู่หน่อย งั้นให้ผมลองจำลองการโจมตีดูไหม บางทีอาจเจอปัญหาก็ได้”
หลินซิงเหยาย่อมตอบตกลงอย่างยินดี เพราะที่เธอทำของเลียนแบบขึ้นมาก็เพื่อใช้จำลองการโจมตีอยู่แล้ว
วิศวกรหวังกลับหัวเราะเยาะ “รู้อยู่แล้วว่ามีปัญหา จะลองอีกทำไม? ยังไงก็ไม่สำเร็จหรอก”
วิศวกรหลิวทำเป็นหูทวนลม แม้จะรู้ว่าโปรแกรมที่ตัวเองออกแบบมีปัญหา แต่ในใจก็ยังอดหวังลึก ๆ ไม่ได้ว่า หากสำเร็จขึ้นมาล่ะ?