จวินเจ๋อหย่วนโกรธจัด คำพูดหลุดออกจากปากโดยไม่ทันคิด: "เมื่อกี้ข้าแกล้งสลบ ไม่ได้สลบจริง! ต้องเป็นเพราะอีนังสารเลวนี่เล่นของใส่ข้าแน่! ลูกเอ๋ย ลูกรีบช่วยพ่อที อีนี่มันจะฆ่าพ่อ!"
จวินเสวียนเย่เดิมประคองจวินเจ๋อหย่วนไว้ในอ้อมแขน พอได้ยินก็ลุกขึ้นยืนทันที จวินเจ๋อหย่วนไม่ทันตั้งตัว ร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังตุ้บ
"เหยาเหยาเป็นภรรยาของผม ถ้าท่านยังด่าเธออีก ต่อไปก็ไม่ต้องกลับมา"
จวินเจ๋อหย่วนได้ยินดังนั้น โมโหจนอยากลุกขึ้นตบหน้าเขาสักสองสามฉาด แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย ได้แต่ร้องโหยหวน: "จวินเสวียนเย่ ข้าเป็นพ่อของเจ้า! ไม่มีพ่อก็ไม่มีเจ้า เจ้าชักศึกเข้าบ้านได้ยังไง!"
จวินเสวียนเย่ไม่สนใจเขา หันไปพูดกับผู้ช่วยด้านหลัง: "อาตง ติดต่อสถานพักฟื้นสักแห่ง ส่งท่านเจ้าคุณไปพักฟื้นที่นั่น"
จวินเจ๋อหย่วนร้องดังกว่าเดิม: "ข้าไม่ไปสถานพักฟื้น! ไอ้สารเลว ถ้าเจ้ากล้าส่งข้าไปสถานพักฟื้น ข้าจะตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับเจ้า!"
น่าเสียดาย คำขู่ไร้ผล ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ด่าฟ้า สุดท้ายจวินเจ๋อหย่วนก็ถูกส่งไปสถานพักฟื้น
ส่วนจวินเสวียนเย่กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กินข้าวกับหลินซิงเหยาต่อ
มื้อนี้เขากินอย่างเงียบงันเป็นพิเศษ ถึงแม้บางครั้งจะยิ้มตอบคำพูดของหลินซิงเหยา แต่หลินซิงเหยาก็ยังจับสังเกตได้ว่าในแววตาเขามีความเศร้าซ่อนอยู่จางๆ