จวินเสวียนเย่เหมือนไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้นัก “ไม่มี”
“ไม่มีอะไร ไม่ได้โกรธ หรือไม่ได้ไม่สนใจฉัน ช่วยพูดให้ชัดเจนได้ไหม”
“ไม่มีทั้งนั้น”
“ไม่มีทั้งนั้น แล้วทำไมต้องทำท่าทางแบบนั้นใส่ฉัน”
จวินเสวียนเย่พลิกตัว พูดว่า “นอนเถอะ”
“ยังพูดไม่รู้เรื่องจะนอนอะไร ให้โอกาสเธออธิบายแล้ว อย่าไม่รู้จักเห็นค่า” หลินซิงเหยาใช่ว่าจะถูกต้มได้ง่ายๆ พุ่งเข้าไปจั๊กจี้เขา
จวินเสวียนเย่เดิมก็พยายามกลั้นไว้ สุดท้ายถูกเธอจี้จนทนไม่ไหว พลิกตัวกดหลินซิงเหยาไว้ข้างใต้ในทันที
ลมหายใจของเขาร้อนริน “หลินซิงเหยา เธอไม่รู้หรือว่าผู้ชายต้องควบคุมตัวเองนั้นยากแค่ไหน ทำไมต้องยั่วให้เกิดเรื่อง”
หลินซิงเหยาไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด แต่ตอนนี้กลับตื่นตระหนกโดยไม่รู้ตัว “ฉะ ฉันก็ไม่ใช่ผู้ชาย ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ถอยไปนะ”
จวินเสวียนเย่ไม่ขยับเขยื้อน
หากตอนนี้เปิดไฟอยู่ หลินซิงเหยาคงได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยอันตราย
“พอแล้ว ฉันไม่ล้อเล่นด้วยแล้ว ลุกขึ้นเถอะ”
เธอดิ้นขลุกขลัก แต่ก็ดิ้นไม่หลุด เรี่ยวแรงเมื่อก่อนไม่รู้หายไปไหนหมด
“จวินเสวียนเย่ เธอทับฉันเจ็บนะ ถอยไป”
ผู้หญิงดื้อดึงราวกับแมวป่าตัวนั้น ยอมอ่อนข้อจนได้
ในความมืด จวินเสวียนเย่ลุกจากเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
ไม่นาน ห้องน้ำก็มีเสียงน้ำไหลดังซ่า
เขาอาบน้ำนานมาก นานจนหลินซิงเหยาง่วงแล้วยังไม่ออกมา
เธออดบ่นไม่ได้ “ผู้ชายแก่คนหนึ่ง อาบน้ำตั้งนาน เชื่องช้าจริง”