หวังหรูเฉิงกลอกตาครุ่นคิด ก่อนจะเริ่มชวนพนักงานต้อนรับคุยเรื่อยเปื่อย
สมัยหนุ่ม ๆ หวังหรูเฉิงก็หน้าตาดีอยู่แล้ว แม้ตอนนี้จะอายุมากขึ้น แต่ก็ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แถมยังแต่งตัวภูมิฐาน จึงยังคงมีเสน่ห์อยู่ไม่น้อย คุยกันไม่กี่ประโยคก็ทำให้พนักงานต้อนรับรู้สึกถูกชะตาได้
จากนั้นหวังหรูเฉิงก็เอาใจเธอด้วยการมอบบัตรทองวีไอพีของเคาน์เตอร์แบรนด์แห่งหนึ่งให้ สุดท้ายจึงล้วงข้อมูลจากพนักงานต้อนรับมาได้อย่างง่ายดาย
“ได้ยินว่าวันนี้เจ้านายของเราจะมาตรวจงานค่ะ คุณลู่ก็เลยต้องต้อนรับเจ้านาย”
หวังหรูเฉิงได้ยินแล้วก็แปลกใจมาก
เขารู้อยู่แล้วว่าลู่เว่ยเหาเป็นเพียงประธานบริหารของชิงเฟิง ส่วนเจ้าของที่อยู่เบื้องหลังนั้นลึกลับมากมาหลายปี แทบไม่มีใครข้างนอกรู้ว่าเป็นใคร ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะอยู่ที่สำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัท นับเป็นโอกาสที่หาได้ยากจริง ๆ
แต่หวังหรูเฉิงไม่มีเส้นสายอะไรในชิงเฟิง อยากเข้าพบเจ้าของบริษัทคงไม่ง่ายเลย
เขาจึงนึกถึงหลานชายของตัวเอง หวังเจี้ยนคัง
ทันทีที่หวังเจี้ยนคังได้รับโทรศัพท์จากหวังหรูเฉิง เขาก็รีบมาถึงทันที ความรวดเร็วของเขาทำให้แม้แต่หวังหรูเฉิงยังแปลกใจ
หวังเจี้ยนคังไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังพาหวังเจี้ยนเหริน ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองมาด้วย
ปกติหวังหรูเฉิงกับหวังเจี้ยนเหรินไม่ได้สนิทกันเป็นพิเศษ เจอกันก็แค่ช่วงเทศกาลเท่านั้น เขารู้ว่าหลานชายคนนี้ไปล่วงเกินใครเข้าเมื่อไม่นานมานี้ จนอยู่ต่อในอำเภอหรงไม่ได้ ช่วงนี้เลยไปเป็นลูกมืออยู่ที่บริษัทของหวังเจี้ยนคัง