หลินซิงเหยามาที่กลุ่มชิงเฟิงไม่บ่อยนัก เธอไม่อยากทำตัวเอิกเกริกเกินไป พอเข้ามาในบริษัทจึงตกลงกับลู่เว่ยเหาว่าจะนั่งฟังการประชุมในฐานะผู้ช่วย เพื่อรับรู้ความเป็นไปของบริษัทก็พอ
ตอนเที่ยง เพราะยังต้องดูเอกสารอีกหลายอย่าง เธอจึงไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอก แต่สั่งอาหารมาส่งง่าย ๆ ที่ห้องทำงานของลู่เว่ยเหา แล้วพูดคุยเรื่องงานไปพลางกินไปพลาง
เพิ่งกินเสร็จ ลู่เว่ยเหาก็ไม่ได้เรียกผู้ช่วย แต่ลงมือเก็บกล่องอาหารด้วยตัวเอง
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดขึ้นกะทันหัน
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางฉุนเฉียว เธอจ้องลู่เว่ยเหาเขม็ง
ลู่เว่ยเหาประหลาดใจไม่น้อย “ที่รัก มาที่นี่ได้ยังไง?”
ฮูหยินลู่เพิ่งได้รับข้อความจากหมายเลขแปลกหน้า บอกว่าสามีของเธอเลี้ยงเมียน้อย แถมยังพามาที่บริษัทอย่างเปิดเผย ตอนนี้กำลังกินมื้อเที่ยงด้วยกันอยู่ในห้องทำงาน
ฮูหยินลู่จึงรีบตามมาจับชู้ทันที
เธอกวาดตามองหลินซิงเหยาอย่างเย็นชา รู้สึกว่าอีกฝ่ายสวยจริง ๆ มิน่าถึงทำให้คนบ้างานอย่างลู่เว่ยเหาหวั่นไหวได้
“เธอเป็นใคร? เมื่อเช้าคุณบอกว่าวันนี้มีคนสำคัญต้องต้อนรับ ที่แท้ก็คือเธอคนนี้เหรอ?”
ลู่เว่ยเหาเป็นคนซื่อตรงจนไม่ทันเข้าใจว่าภรรยาโมโหเรื่องอะไร จึงพยักหน้าโดยไม่คิด “ใช่สิ ที่รัก พูดกับเธอดี ๆ หน่อย แล้วก็อย่าชี้หน้าคนอื่นส่งเดช แบบนั้นเสียมารยาทมาก”
ฮูหยินลู่เดือดดาลขึ้นมาทันที “ฉันพูดดี ๆ เหรอ? ฉันต่างหากที่ดีกับคุณมากเกินไป ถึงได้คิดว่าคนบ้างานอย่างคุณเป็นคนซื่อสัตย์มีหลักการ ที่ไหนได้ คุณกลับพาผู้หญิงมาถึงบริษัท งานก็ทำ ความรักก็สานต่อไปพร้อมกันเลยสินะ!”