วันนี้หลินซิงเหยายังปรึกษากับไป๋หลางอยู่ว่าจะปกป้องจวินเสวียนเย่กับซ่งไป๋ซวี่ให้ปลอดภัยได้อย่างไร
ทางฝั่งตระกูลจวิน หลินซิงเหยาจะคอยจับตาดูด้วยตัวเอง ส่วนทางซ่งไป๋ซวี่ยังต้องจัดคนไปดูแลอีกคน
เดิมทีเธอยังคิดไม่ออกว่าจะส่งใครไป แต่ไม่คิดเลยว่าซ่งไป๋ซวี่จะถูกใจจู้เสี่ยวเหวินเสียก่อน
หลินซิงเหยาถามอย่างสงสัยว่า “โดนเธอซ้อมจนเป็นแบบนี้แล้ว ยังจะเชิญเธออีก ไม่กลัวโดนซ้อมซ้ำหรือไง?”
ซ่งไป๋ซวี่ตอบได้แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร “ถึงยัยผิวคล้ำจะดุไปหน่อย แต่พอฉันขอโทษทีหลัง เธอก็กลับไปแล้ว ฉันเลยคิดว่าเธอยังมีเหตุผลอยู่บ้าง เมื่อเทียบกันแล้ว หาบอดี้การ์ดที่ไว้ใจได้สำคัญกว่า ถึงเวลาคับขันจะได้ช่วยชีวิตกันได้”
ว่าไปแล้ว ซ่งไป๋ซวี่ดูเหมือนไม่ค่อยเอาจริงเอาจัง แต่กลับคำนวณได้อย่างชัดเจนว่าอะไรได้อะไรเสีย อีกทั้งยังยืดหยุ่นได้และมีใจกว้างพอจะยอมรับคนอื่น คุณสมบัติเหล่านี้เพียงอย่างเดียวก็นับว่าหาได้ยากแล้ว
หลินซิงเหยาตอบว่า “ฉันจะลองถามเสี่ยวเหวินดูก่อน ต้องให้เจ้าตัวตกลงด้วย แล้วก็ถ้าเจอกันอีก ห้ามเรียกเธอว่ายัยผิวคล้ำอีก ไม่อย่างนั้นฟันที่เหลือก็อาจรักษาไว้ไม่ได้เหมือนกัน”
ซ่งไป๋ซวี่รับปากทุกอย่างอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
หลังคุยกับซ่งไป๋ซวี่เสร็จ หลินซิงเหยาก็ติดต่อจู้เสี่ยวเหวิน แล้วเล่าเรื่องคำขอของซ่งไป๋ซวี่ให้ฟัง
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจู้เสี่ยวเหวินจะถามว่า “หัวหน้าทีม นี่ถือเป็นภารกิจขององค์กร หรือเป็นคำขอส่วนตัวของซ่งไป๋ซวี่คะ?”
หลินซิงเหยาถามกลับว่า “มันต่างกันตรงไหน?”