“งั้นตกลงกันก่อนนะ ถ้าถึงตอนนั้นธุรกิจในประเทศจีถูกตระกูลจวินแย่งไป คุณห้ามโกรธนะ” จวินเสวียนเย่พูดพลางถอนหายใจ “ช่างเถอะ ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริง ๆ ไม่อย่างนั้นผมยอมให้คุณดีกว่า อย่างน้อยก็ดีกว่าทีหลังคุณกลับคำแล้วมางอนใส่ผม”
หลินซิงเหยาจึงลองหยั่งเชิงว่า “คุณจะยอมสละจริง ๆ เหรอ? นั่นกำไรปีละ 500 ร้อยล้านดอลลาร์เชียวนะ”
จวินเสวียนเย่ยักไหล่ “ไม่เป็นไร ยังไงเราก็เป็นสามีภรรยากัน ไม่ใช่คนอื่น ให้คุณก็เหมือนกัน”
หลินซิงเหยาหัวเราะคิกคัก “พอเลย บริษัทคุณยังมีผู้ถือหุ้นอีกตั้งหลายคน จะทำให้คุณกลายเป็นประธานบริษัทที่ลุ่มหลงความรักเพราะฉันไม่ได้หรอก คุณลงแข่งเต็มที่เลย ฉันไม่ออกความเห็น”
ไม่ว่าฝ่ายไหนจะทำกำไร เธอก็ไม่เสียเปรียบ แถมยังไม่ต้องเหนื่อยด้วย
ส่วนเรื่องงานเลี้ยงธุรกิจ หลินซิงเหยาก็ยังตั้งใจจะไปอยู่ดี
งานเลี้ยงแบบนี้แม้จะไม่ได้บังคับว่าต้องพาคู่ควงไปด้วย แต่ไม่ว่าจะโสดหรือแต่งงานแล้ว ทุกคนก็มักพาคู่ควงไปเข้าสังคมและพบปะผู้คน
หลินซิงเหยาจะปล่อยให้ผู้ชายของตัวเองไปยืนเหงาคนเดียวได้ยังไงล่ะ?
ทางด้านเจ้าหน้าที่เทคนิคที่คฤหาสน์หลิงซาน หลังจากโหมทำงานทั้งวันทั้งคืน ในที่สุดก็ระบุไอพีต้องสงสัยได้จากข้อมูลจำนวนมหาศาล และสงสัยว่าเจ้าของไอพีนี้คือคนที่อยู่เบื้องหลังการประกาศให้เงินรางวัลก้อนโตเพื่อซื้อชีวิตจวินเสวียนเย่กับซ่งไป๋ซวี่พร้อมกัน
เพียงแต่เจ้าหน้าที่เทคนิคเหล่านี้เป็นบุคคลทั่วไป จึงไม่มีทางสืบหาตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายได้ จำเป็นต้องอาศัยช่องทางพิเศษ
จวินเสวียนเย่กับซ่งไป๋ซวี่จึงใช้เส้นสายของตัวเองแจ้งเรื่องกับตำรวจ