เสี่ยวเหวินมีชื่อเต็มว่าจู้เสี่ยวเหวิน ชื่อฟังดูธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่น แต่เธอกลับเป็นสมาชิกที่เก่งกาจด้านการต่อสู้ที่สุดในบรรดาลูกทีมของหลินซิงเหยา เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด แม้แต่ไป๋หลางก็ยังไม่ใช่คู่มือของเธอ ครั้งหนึ่งเธอเคยใช้มือเปล่าฆ่าหมีได้ตัวหนึ่ง จนถึงทุกวันนี้เรื่องนั้นก็ยังเป็นตำนานของทีม
เพราะเธอดุดันเกินไป คนในทีมจึงลอบเรียกเธอลับหลังว่า “อสูรราตรี” แน่นอนว่าทำได้แค่เรียกลับหลังเท่านั้น พออยู่ต่อหน้า ทุกคนต่างเรียกพี่เหวินอย่างนอบน้อม
หลินซิงเหยาให้ไป๋หลางหาใครสักคนไปส่งรถให้ซ่งไป๋ซวี่ แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะส่งจู้เสี่ยวเหวินไป
ซ่งไป๋ซวี่ถูกหลินซิงเหยาวางสายใส่ จึงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง พอเห็นแววตาของจู้เสี่ยวเหวินที่มีความไม่พอใจเจืออยู่ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ยื่นมือออกไปพูดว่า “เอาละ ส่งกุญแจรถมา แล้วคุณก็กลับไปได้”
จู้เสี่ยวเหวินหรี่ตามองเขา แววตาเย็นเยียบ “เมื่อกี้คุณหลินบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าฉันเกลียดที่สุดเวลาคนอื่นเรียกฉันว่าสาวดำ เพราะงั้นคุณก็ควรขอโทษเรื่องเมื่อกี้นะ”
เธอขลุกอยู่ในองค์กรทุกวัน แทบไม่ค่อยได้ออกมา วันนี้นานทีจะมีภารกิจสบาย ๆ อย่าง “ส่งรถ” จู้เสี่ยวเหวินจึงคิดจะออกมาสูดอากาศสักหน่อย เธอแต่งตัวสบาย ๆ ใส่เสื้อฮู้ดกับกางเกงยีนส์ ผมหยิกยาวตามธรรมชาติรวบเป็นมวย ดูคล่องแคล่วสดใส
แต่ในสายตาของซ่งไป๋ซวี่ การแต่งตัวแบบนี้ช่างเรียบง่ายจนแทบจะเรียกว่ามอซอ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเกี่ยวข้องอะไรกับหลินซิงเหยา คิดเพียงว่าเป็นพนักงานของร้านรถสักแห่ง จึงพูดจาโดยไม่ค่อยมีความอดทน