จวินเสวียนเย่พูดกับจวินเจ๋อหย่วนว่า "หลายปีมานี้ท่านเลี้ยงดูผู้หญิงไว้มากมาย แต่กลับไม่มีลูกนอกสมรสสักคน ท่านไม่สงสัยบ้างหรือ?"
"นี่..." จวินเจ๋อหย่วนไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย เขามีลูกชายสามคนกับลูกสาวหนึ่งคนแล้ว จะมีลูกเพิ่มหรือไม่เขาก็ไม่เคยใส่ใจ ตอนนี้ได้ยินจวินเสวียนเย่พูดขึ้นมาเช่นนั้น จึงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
"หุบปาก!" เจ้าเหม่ยเจวียนตะคอกอย่างบ้าคลั่ง
จวินเสวียนเย่กล่าวว่า "พ่อ ท่านยังจำเรื่องการผ่าตัดไส้ติ่งเมื่อหลายปีก่อนได้ไหม? มันเป็นเรื่องเมื่อกว่าสิบปีก่อน เจ้าเหม่ยเจวียนพาท่านไปโรงพยาบาลเอกชน ซึ่งมีคนรู้จักของนางอยู่ด้วย และในการผ่าตัดครั้งนั้น นอกจากท่านจะเสียไส้ติ่งไปแล้ว ยังถูกทำให้เป็นหมันโดยไม่รู้ตัวอีกด้วย หากท่านไม่เชื่อ ก็ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลได้"
จวินเจ๋อหย่วนค่อยๆ หันหน้าไปทางเจ้าเหม่ยเจวียน สีหน้ายังคงคลางแคลงใจ "ที่เสวียนเย่พูดมาน่ะจริงหรือ?"
"สามี ท่านฟังฉันอธิบายก่อน ฉัน..."
"เพียะ!" จวินเจ๋อหย่วนตบหน้านางอย่างแรงด้วยอารมณ์เดือดดาล แรงมากเกินไปจนเจ้าเหม่ยเจวียนทานไว้ไม่ไหวล้มกลิ้งไปชนเข้ากับเค้กแปดชั้นสุดหรูที่ตั้งอยู่ข้างๆ
เค้กกระจัดกระจายเต็มพื้น ระเกะระกะไปทั่ว
"อีชั่ว!" จวินเจ๋อหย่วนโกรธจนตัวสั่น
เขายังนึกประหลาดใจมาตลอดว่าทำไมหลายปีมานี้สมรรถภาพของเขาถึงแย่ลงเรื่อยๆ เมื่อหลายวันก่อนยังถูกเมียน้อยหัวเราะเยาะว่าพลังชายตกต่ำ
ที่แท้ เขาก็ถูกตอนเป็นหมันตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว! ในฐานะลูกผู้ชาย นี่มันคือความอัปยศอดสูแสนอัปยศ
ไม่มีชายใดทนรับความอัปยศที่ถูกบังคับให้กลายเป็นขันทีได้ ยิ่งไปกว่านั้นจวินเจ๋อหย่วนยังเป็นคนที่ถือดีในความเป็นชายสุดๆ