ซ่งไป๋ซวี่ยักไหล่ "ไม่ใช่ว่าข้าตั้งใจสอดแนมเรื่องส่วนตัวของครอบครัวเจ้า แต่เป็นน้องสาวเจ้าที่อยากเล่าให้ข้าฟัง ข้าก็ห้ามไม่ได้"
จวินเสวียนเย่แค่นเสียงเย็น "แล้วยังไง? อย่าบอกนะว่าเจ้าจะเป็นน้องเขยของข้า"
ซ่งไป๋ซวี่ส่ายหน้า ในหัวอดนึกถึงใบหน้าสวยไร้ที่ติและเย็นชาราวเทพีน้ำแข็งของหลินซิงเหยาไม่ได้ "บอกตามตรง ข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว"
จวินเสวียนเย่เหมือนได้ยินเรื่องตลกขั้นสุด "คนที่ชอบ? ใจเจ้าคงแตกละเอียดเป็นเศษแก้ว ไม่งั้นคงไม่พอแบ่งหรอก"
"ครั้งนี้จริงจังนะ นางไม่เหมือนผู้หญิงที่ข้าเคยคบมาก่อน"
ดวงตาซ่งไป๋ซวี่เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ราวกับจมอยู่ในความทรงจำบางอย่าง ผ่านไปนานถึงเอ่ยว่า "เรื่องอารมณ์ความรู้สึกนี่มันซับซ้อนจริง ๆ นางดูเหมือนแมวป่าที่ดุดัน ดื้อรั้น ยโสโอหังจนไม่มีใครเทียบ แต่กลับทำให้คนลืมไม่ลง พอได้พบอีกก็ใจสั่น"
"งั้นก็ยินดีด้วย" จวินเสวียนเย่เห็นท่าทางเหม่อลอยนั่น ก็อดทิ่มแทงไม่ได้ "ไม่แน่นางอาจจะแต่งงานมีลูกไปนานแล้ว สมัยนี้ผู้หญิงดี ๆ หายาก"
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่จวินเสวียนเย่รู้ดีว่าซ่งไป๋ซวี่ คุณชายเจ้าสำราญคนนี้ ไม่เคยขาดแคลนสตรี แล้วยังมีหน้ามาทำเป็นรักลึกซึ้งอยู่นี่อีก?
"จวินเสวียนเย่ ไอ้สารเลว!" ซ่งไป๋ซวี่เดือดดาล "ต่อให้นางแต่งงานไปแล้ว ข้าก็แย่งกลับมาได้!"
ค่ำวันนั้น ซ่งไป๋ซวี่ยังคงโทรหาหลินซิงเหยาอีกหลายครั้ง น่าเสียดายที่ไม่มีสายไหนติดเลย หมดหนทาง เขาจึงไปขอความช่วยเหลือจากคุณตา