หลินซิงเหยายังไม่ทันได้ตอบ ท่านผู้เฒ่าหลูก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “คุณหวัง เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน เป็นคนอย่าหยิ่งผยองเกินไปจะดีกว่า”
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่ท่านผู้เฒ่าหลูรู้เรื่องวุฒิการศึกษาของหลินซิงเหยาเป็นอย่างดี
ตอนอยู่แอฟริกาเมื่อหลายปีก่อน หลินซิงเหยาเคยทักท้วงเรื่องอาการป่วยของคนไข้ ท่านผู้เฒ่าหลูเห็นว่าเธอยังเด็ก จึงคิดว่าเธอไม่รู้ตื้นลึกหนาบางและพูดจาส่งเดช
ตอนนั้นในทีมแพทย์ยังมีคนหัวเราะเยาะหลินซิงเหยาด้วยว่า “เด็กสาวอายุสิบกว่าขวบ จะรู้หรือเปล่าว่าประตูโรงเรียนแพทย์หันไปทางไหน? คงใช้เส้นสายเข้าทีมแพทย์มาสินะ”
หลินซิงเหยาคงเห็นว่าสถานการณ์เร่งด่วน ไม่อยากเสียเวลาพูดอธิบายให้มากความ จึงหยิบใบรับรองวุฒิการศึกษาของตัวเองออกมาให้ดูทันที
ทันทีที่เห็นใบรับรอง ทุกคนก็ถูกทำให้ตกตะลึง
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเธอจะเรียนหลักสูตรแพทย์ระดับสูงของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยหลวงแห่งแคว้นเอ็ม จบตั้งแต่อายุยังน้อย และได้รับปริญญาเอก
ตอนนั้นท่านผู้เฒ่าหลูตกตะลึงมาก ในที่สุดก็เข้าใจว่า ระหว่างอัจฉริยะกับคนธรรมดานั้นมีช่องว่างมหาศาลเพียงใด ที่แท้โลกนี้ก็มีอัจฉริยะฟ้าประทานอยู่จริง ๆ!
ท่านผู้เฒ่าหลูเตือนด้วยความหวังดี แต่พอเข้าหูหวังซินเยว่กลับกลายเป็นอีกความหมายหนึ่ง “ท่านผู้เฒ่าหลูพูดถูกค่ะ เป็นคนอย่าหยิ่งผยองเกินไปจะดีกว่า คนที่ไม่เคยเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแท้ ๆ กลับดูถูกมหาวิทยาลัยอันดับสิบของโลก ช่างเหมือนมดมองช้าง ทั้งไม่รู้จักประมาณตนและไม่รู้เรื่องรู้ราว!”