จวินเจ๋อหย่วนเห็นหลินซิงเหยาเดินเข้ามาหาตัวเองทีละก้าว ก็อดนึกถึงเรื่องที่เธอทำให้เขาเป็นอัมพาตไปทั้งวันในสวนบ้านตระกูลจวินวันนั้นไม่ได้
เขาอดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้ รีบถอยหลังไปหลายก้าว “คุณ... คุณจะทำอะไร? อย่าลงมือนะ! แยกย้ายกันไปด้วยดีเถอะ ตระกูลจวินไม่เอาเปรียบคุณหรอก!”
หลินซิงเหยาหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอกน่า ฉันไม่ตีคุณหรอก”
คำพูดนั้นทำเอาคนดูด้านล่างเวทีหัวเราะกันครืน “ที่แท้พ่อสามีก็โดนลูกสะใภ้ตีด้วย”
“ลูกสะใภ้อะไรกัน ก็แค่ผู้หญิงที่แต่งเข้ามาเพื่อทดลองแต่งงานและแก้เคล็ดเท่านั้นแหละ แต่พูดก็พูดเถอะ ที่ตระกูลจวินรังเกียจเธอ เป็นเพราะเธอกิริยาหยาบคายหรือเปล่า?”
“ใช่ ๆ ฉันก็ได้ยินมาว่าเธอสู้เก่งมาก ตระกูลใหญ่ไม่ใช่ยุทธภพนะ สู้เก่งแล้วมีประโยชน์อะไร?”
หลินซิงเหยาคว้าไมโครโฟนจากมือจวินเจ๋อหย่วนมาตะโกนลั่น “พวกแกหุบปากให้หมด!”
เสียงของเธอดังอยู่แล้ว แถมยังอาศัยไมโครโฟนขยายเสียง พอเปล่งเสียงออกมากะทันหัน ทุกคนในงานก็พากันเงียบกริบด้วยความตกตะลึง
“อย่าคิดว่าพูดนินทาคนอยู่ข้างล่างแล้วจะไม่ต้องรับผิดชอบ!” หลินซิงเหยากวาดสายตาเย็นชาไปยังพวกปากมากทีละคน “คุณนายซุน คุณนายหลี่ คุณหนูหยวน! พวกคุณจะยอมเป็นกระบอกเสียงให้ตระกูลหวังก็ได้ แต่คิดให้ดีว่าหลินซิงเหยาอย่างฉันใช่คนที่พวกคุณจะหาเรื่องได้หรือเปล่า!”
“หลินซิงเหยา เธอโดนตระกูลจวินไล่ออกมาแล้ว ยังมีอะไรให้อวดดีอีก? ทำไม กลัวคนพูดถึงหรือไง?” หญิงปากมากคนหนึ่งอดสวนกลับไม่ได้
“ดีมาก!” หลินซิงเหยาแค่นเสียง “คุณนายซุน ตลอดสิบปีมานี้ตระกูลซุนของพวกคุณอาศัยวงสังคมชั้นสูงของตระกูลหวังในเมืองหลวง จึงตั้งหลักได้อย่างมั่นคง แต่วันนี้ฉันจะมอบคำพูดหนึ่งให้คุณ: สำเร็จเพราะตระกูลหวัง ก็พังเพราะตระกูลหวัง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรงงานเหล็กของตระกูลซุนจะขายเหล็กไม่ได้แม้แต่เส้นเดียว!”