งูเห่าร้องเรียกเขาไว้: "เจ้าจะแตะต้องนางไม่ได้"
กิ้งก่าสีหน้าขรึมลง: "พี่ชายใหญ่ ท่านคงไม่คิดจะปล่อยนางไปจริง ๆ หรอกนะ? หึ ยังไงสุดท้ายก็ต้องโดนเชือด สู้ฉวยจังหวะตอนนางยังมีชีวิตให้ข้าได้สนุกสนานเสียหน่อยจะดีกว่า"
งูเห่าจ้องเขาอย่างดุดัน: "ก่อนที่เงินจะมาถึงมือ เจ้าแตะต้องนางมั่วไม่ได้ ถ้าสามีนางรู้เข้า เงินอาจไม่ได้"
"แต่ว่า..."
"เจ้าอดทนไม่ได้รึไง? มีเงินแล้วจะหาผู้หญิงแบบไหนไม่ได้? คิดถึง 200,000 ล้านนั่นสิ!"
หลังจากที่จวินเสวียนเย่แจ้งลูกน้องให้ระดมเงิน เมื่อดูแผนที่ในมือถือ เดินไปพักหนึ่งถึงมาถึงอำเภอเล็ก ๆ เขาซื้อมือถือและซิมการ์ดใหม่ จากนั้นโทรหา ผบ. สำนักงานตำรวจแห่งนครหลวง
ในอำเภอเล็ก ๆ แน่นอนก็มีสถานีตำรวจ แต่เขาไม่กล้าเข้าไปส่งเดช สถานที่ที่นี่ยังไม่คุ้นเคย ไม่แน่ใจว่าถูกคนขององค์กรคนเชือดแทรกซึมหรือไม่
เมื่อครู่ตอนเจอมือถือในกระเป๋า เขาก็เดาว่ามือถือต้องถูกทำอะไรบางอย่างแน่ ๆ
สิ่งแรกที่เขาทำคือโทรหาอาตงให้เตรียมเงิน ก็เพราะคิดว่าถ้ามือถือถูกดักฟัง เรื่องที่เขาเตรียมเงินจะให้พวกคนเชือดรู้บ้าง จะได้ปฏิบัติต่อหลินซิงเหยาดีขึ้นหน่อย
ส่วนการแจ้งตำรวจคือหลักประกันอีกชั้น
ถ้าใช้เงิน 200,000 ล้านเพื่อให้หลินซิงเหยากลับมาอย่างปลอดภัย เขาจะไม่ลังเลเลยสักนิด แต่กลับไม่กล้าเชื่อใจพวกคนเชือดสุ่มสี่สุ่มห้า
ดังนั้น การแจ้งตำรวจจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ไม่ว่ายังไง