ตั้งแต่ถูกจับตัว หลินซิงเหยาก็แอบติดต่อกับทางฐานได้ ฐานรับสัญญาณระบุตำแหน่งจากจี้ห้อยดอกไม้ของนางโดยตรง
แถมสัญญาณนี้ผ่านการเข้ารหัสพิเศษ อุปกรณ์ทั่วไปตรวจไม่พบ
“ฟังคำสั่งข้า...” ขณะนี้ น้ำเสียงของนางเย็นเฉียบคมกว่าใคร “ล้างบางให้สิ้น! อย่าให้เหลือใครไว้เลย”
“รับทราบ!”
องค์กรของหลินซิงเหยาลึกลับแนบเนียน ทว่ากลับมีสิทธิ์เคลื่อนไหวพิเศษในทุกแว่นแคว้น หากจำเป็นก็กำจัดก่อนรายงานทีหลัง หลบเลี่ยงปัญหาทางการทูต นี่คือความหมายที่องค์กรของพวกนางดำรงอยู่
วันรุ่งขึ้น เมื่องูเห่าตื่นขึ้นก็ได้ยินรายงานจากลูกน้อง “เรื่องร้ายแล้ว! ท่านกิ้งก่าตายแล้ว ตัวประกัน ตัวประกันก็หนีไปแล้ว!”
งูเห่าทะลึ่งพรวดขึ้น วิ่งตรงไปยังห้องที่คุมขังหลินซิงเหยา
และเห็นสองศพนอนอยู่ในห้อง ในนั้นกิ้งก่าตายอย่างน่าสยดสยอง เลือดทั่วกายถูกปล่อยจนแห้ง ดวงตาที่ปิดไม่สนิทเหลือบ่งบอกถึงความหวาดกลัวก่อนสิ้นใจ
งูเห่าเห็นสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของเขา ก็เดาทันทีว่ามาที่นี่จะทำอะไรไป ด่าออกไปหนึ่งคำ “เฮงซวย!”
แล้วพลันเที่ยวหาตัวหลินซิงเหยาทั่วทุกที่ แต่มองหาอยู่นอกตึกในตึกทั่วแล้วก็ไม่พบตัวหลินซิงเหยา ในขณะที่กำลังเตรียมเปิดประตูออกไปอยู่นั้น ย่างเท้าก็ชะงักนิ่งไป
“ไม่ถูก! ทุกทางออกมีตั้งหลายคนเฝ้ายันไว้ นางไม่มีทางหนีรอด หากหนีไม่ได้ก็แปลว่าต้องอยู่ในนี้แหละ!”
สายตากวาดมองไปทั่ว แล้วหยุดอยู่ที่ลังกระสุนหลังบันได