หลี่รุ่ยรุ่ยเผยสีหน้าฉงนขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะคิกคักขึ้นอีกครั้ง “ฉันเข้าใจแล้ว ที่เมื่อกี้คุณพูดจาเย็นชากับฉันก็เพราะภรรยาคุณอยู่ข้าง ๆ คุณเลยไม่กล้าเกี้ยวฉันใช่ไหมล่ะ จริง ๆ แล้วในใจคุณชอบฉันมานานแล้วใช่ไหม? สมกับเป็นผู้ชายจริง ๆ เจ้าชู้กันทุกคน แต่ฉันกลับชอบผู้ชายแบบคุณนะ ฮิ ๆ...”
เธอหัวเราะพลางเดินเข้าไปหาจวินเสวียนเย่ ทุกย่างก้าวโยกไหวไปมา ราวกับอสรพิษไร้กระดูกไม่มีผิด
จวินเสวียนเย่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา ไม่ขยับและไม่หลบ ราวกับกำลังรอให้เธอโผเข้าหา
แต่หลี่รุ่ยรุ่ยกลับหยุดเดินในเวลาไม่นาน
ปากกระบอกปืนของอู่ตงซวี่กับตำรวจหญิงหน่วยพิเศษเล็งมาที่เธอแล้ว
“คุณชายจวิน คุณเดาไม่ผิดจริง ๆ เธอคือน้ำหอมพิษ!” อู่ตงซวี่มองจวินเสวียนเย่ด้วยแววชื่นชมอยู่หลายส่วนในเวลานี้ สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่ลูกพี่ของเขาหมายตาไว้ ทั้งไหวพริบและความสามารถในการสังเกตไม่ธรรมดาจริง ๆ
สายลมยามค่ำพัดเอื่อย ๆ ปลายผมและชายกระโปรงยาวของหญิงสาวปลิวไหว หลี่รุ่ยรุ่ยอดกอดแขนตัวเองไว้ไม่ได้ ราวกับทนความหนาวเย็นของลมบนเขาไม่ไหว เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงสั่นเครือ “น้ำหอมพิษอะไร พวกคุณจำคนผิดหรือเปล่า? คุณชายจวิน ฉันหนาวมากเลย ไปส่งฉันลงเขาหน่อยนะ เราไปหาที่อุ่น ๆ แล้วใช้ค่ำคืนนี้ด้วยกันดีไหม?”
หญิงสาวน่าทะนุถนอมเอ่ยถ้อยคำอ่อนหวานชวนเคลิ้มเช่นนี้ ทั้งยังแฝงนัยพิเศษบางอย่างไว้