คุณเอ็กซ์รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง “ผมรู้ว่าคืนนี้จะมีคนซุ่มโจมตี แต่เดิมคิดว่าคนที่ซุ่มอยู่กันหมดตรงเชิงภูเขาเสี่ยวสง ใครจะคิดว่าตัวเองจะมาตายด้วยน้ำมือคุณ”
“ในเมื่อแพ้ให้คุณ ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด”
คุณเอ็กซ์เจ้าเล่ห์ไม่น้อย ปากก็แสร้งทำเป็นยอมจำนน มือกลับค่อย ๆ เอื้อมไปคลำปืนที่เอว
เพิ่งชักปืนออกมาได้ ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อ หลินซิงเหยาก็ลั่นไกโดยไม่ลังเล เสียง “ปัง” ดังขึ้น กระสุนยิงเข้าที่ข้อมือซึ่งกำปืนอยู่ทันที แรงปะทะจากกระสุนรุนแรงมาก คุณเอ็กซ์จึงล้มลงกับพื้น ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดจนหน้าบิดเบี้ยว
หลินซิงเหยาเหยียบลงบนข้อมือที่หักของเขา ก่อนจะบดขยี้อย่างแรง “มือข้างนี้ใช้ถือปืนใช่ไหม? ทำยังไงดีล่ะ มือพิการแล้ว ต่อไปก็ถือปืนไม่ได้อีก แต่ไม่เป็นไรหรอก คนอย่างคุณถึงเข้าไปอยู่ในคุก อีกไม่นานก็คงถูกตัดสินประหารชีวิตอยู่ดี คงไม่ได้ใช้แม้แต่ปืนของเล่นแล้วล่ะ”
คุณเอ็กซ์หยิ่งผยองมาตลอดครึ่งชีวิต ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะถูกทรมานเช่นนี้
เขาร้องโหยหวนพลางตะโกน “ผมจะร้องเรียน! ตำรวจพวกคุณทารุณผู้ต้องหา! โอ๊ย มือผม อย่าเหยียบแล้ว หักแล้ว หักแล้ว!”
“คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่ตำรวจ ต่อให้ทำให้คุณพิการหรือฆ่าคุณ คุณก็ไม่มีที่ให้ไปร้องเรียนหรอก!”
แสงจันทร์ส่องลอดช่องว่างระหว่างใบไม้ลงมา พาดผ่านร่างของเธอ และทำให้คุณเอ็กซ์เห็นหน้าตาของเธออย่างชัดเจนในที่สุด
แท้จริงแล้วเธอเป็นหญิงสาววัยเยาว์ที่งดงาม รอยยิ้มบนใบหน้าหวานละมุน แต่น้ำเสียงกลับอวดดีเป็นพิเศษ ราวกับเป็นนางฟ้าที่สามารถสะกดพลังมืดทั้งปวงได้