อู่ตงซวี่ยักไหล่แล้วพูดกับซ่งไป๋ซวี่ว่า “รถของนายคงต้องปลดระวางแล้วล่ะ ระเบิดแรงขนาดนี้ ต่อให้เป็นรถดัดแปลงพิเศษก็รับไม่ไหวหรอก”
ซ่งไป๋ซวี่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก “เสี่ยวอู่ แกทำฉันตกใจแทบตาย! รถไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ขอแค่คนของเราไม่มีใครบาดเจ็บหรือล้มตายก็พอ”
แม้แต่ซ่งไป๋ซวี่ยังนึกถึงเรื่องนี้ได้ แล้วคนอย่างอู่ตงซวี่จะนึกไม่ถึงได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น คนของหน่วยเงามืดพวกนั้นล้วนเคยเป็นเพื่อนร่วมรบของเขามาก่อน
เมื่อครู่นี้เขาได้รับสัญญาณจากจวินเสวียนเย่ จึงรีบส่งสัญญาณเตือนไปหาไป๋หลางทันที เพราะรู้ว่าสัญญาณบนเขาไม่ค่อยดี พวกเขาจึงเตรียมอุปกรณ์ส่งสัญญาณพิเศษไว้ล่วงหน้าแล้ว
แต่สิ่งที่อู่ตงซวี่คาดไม่ถึงคือ ยัยน้ำหอมพิษบ้าคนนั้นกลับทำระเบิดที่มีอานุภาพร้ายแรงขนาดนี้ เกือบทำให้ภูเขาสะเทือนจนถล่มลงมา ไม่รู้ว่าหลังจากไป๋หลางกับพวกได้รับคำเตือนแล้วจะหนีออกไปไกลพอหรือเปล่า ถ้าไม่ไกลพอ คงโดนลูกหลงจนบาดเจ็บบ้าง
ตอนนี้น้ำหอมพิษซ่อนตัวอยู่ด้านหลังซ่งไป๋ซวี่ ทุกคนจึงมองไม่เห็นสีหน้าเคียดแค้นบนใบหน้าของเธอ
ตั้งแต่ผันตัวมาเป็นนักฆ่า เธอก็ไม่เคยพลาดเป้า แต่จวินเสวียนเย่กลับเหมือนเป็นตัวซวยของเธอ ไม่ว่าเธอจะปลอมตัวได้แนบเนียนแค่ไหน แสดงได้เก่งกาจเพียงใด ก็ถูกเขาจับได้อย่างง่ายดายทุกครั้ง
ความพ่ายแพ้อย่างหนักหน่วงนี้ทำให้น้ำหอมพิษไม่ยอมรับ ยิ่งไม่ยอมรับมากเท่าไร ความชื่นชมที่มีต่อจวินเสวียนเย่ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น จะมีคนแบบนี้ได้ยังไงกัน ที่ทำให้เธอทั้งรักทั้งแค้นได้ขนาดนี้