หลินซิงเหยาถอนหายใจอย่างโล่งอก “ดีนะที่แถวนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีบ้านคนอยู่ใกล้ ๆ ไม่อย่างนั้นแรงระเบิดเมื่อกี้คงต้องอ้างว่ามีอุกกาบาตตกถึงจะกลบเกลื่อนได้”
ระหว่างพูด สายตาของเธอก็หันไปยังหลังเงาต้นไม้
ตอนนี้ไป๋หลางยืนอยู่ตรงจุดลับตานั้น เขาแอบส่งสัญญาณให้หลินซิงเหยาเตรียมถอนตัว
หลินซิงเหยาพยักหน้า ไป๋หลางจึงหันหลังจากไปโดยไม่ลังเล
เรื่องที่นี่ใหญ่โตถึงเพียงนี้แล้ว ไม่เหมาะให้ไป๋หลางกับคนอื่น ๆ ออกหน้าอีก ถอนกำลังออกไปจึงเป็นทางเลือกที่ฉลาด
เมื่อนึกถึงตอนที่เธอเกือบคิดว่าฝั่งไป๋หลางถูกกวาดล้างจนหมด หลินซิงเหยาก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเป็นระลอก
ภารกิจวันนี้เธอเป็นคนวางแผนด้วยตัวเอง หากมีใครได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ไม่ว่าการสั่งการของเธอจะผิดพลาดหรือไม่ เธอก็ยากจะหนีพ้นความรับผิดชอบ
ยิ่งไปกว่านั้น คนในหน่วยเงามืดไม่ได้เป็นแค่ลูกน้องของเธอ แต่ยังเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย ทุกคนล้วนสำคัญกับเธอ เธอหวังให้ทุกคนมีชีวิตรอดอย่างปลอดภัยจนถึงวันที่ปลดประจำการ
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ หลินซิงเหยาก็อดหันไปมองชายที่อยู่ข้างกายไม่ได้
คืนนี้ต้องขอบคุณจวินเสวียนเย่มากจริง ๆ ที่มองตัวตนของน้ำหอมพิษออก และเตือนอู่ตงซวี่ไว้ อู่ตงซวี่จึงส่งสัญญาณเตือนไป๋หลางได้ทันที
ตอนนั้นไป๋หลางพาคนใต้บังคับบัญชาใกล้จะถึงลานจอดรถบริเวณไหล่เขาแล้ว พอได้รับคำเตือนจากอู่ตงซวี่ เขาก็ตัดสินใจได้ทันควันและนำทีมอ้อมออกไป