หลินซิงเหยากำลังทำอะไรไม่ถูก เพราะคิดว่าจวินเสวียนเย่มองตัวตนของเธอออกแล้ว จู่ ๆ ก็ได้ยินเขาพูดอย่างมั่นใจว่า “คุณเป็นตำรวจสากลใช่ไหม? เพราะงั้นงานที่คุณจัดการก็เป็นคดีอาชญากรข้ามชาติสินะ”
หลินซิงเหยา “...”
นี่คือข้อสรุปสุดท้ายของเขาเหรอ?
จวินเสวียนเย่คิดว่าตัวเองเดาถูกแล้ว แววภาคภูมิใจตรงหางตาจึงเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน ทว่าภายใต้ความภูมิใจนั้นก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ “มิน่าล่ะคุณถึงไม่ยอมบอกผมว่างานที่ทำเป็นอะไรกันแน่ อาชีพอันตรายขนาดนี้ ผมอยากให้คุณเปลี่ยนอาชีพเลยด้วยซ้ำ”
หลินซิงเหยาจึงลองหยั่งเชิงตามคำพูดของเขาอย่างระมัดระวัง “ถ้าฉันไม่อยากเปลี่ยนล่ะ? บางเรื่องก็ต้องมีคนทำ”
“คุณไม่เปลี่ยน ผมจะบังคับคุณได้หรือไง?” จวินเสวียนเย่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ผมก็อยากบังคับอยู่หรอก แต่คุณอาจไม่ยอมทำตาม เผลอ ๆ ผมบีบคั้นมากไป คุณก็หนีไปเลย”
เวลานี้ จวินเสวียนเย่พลันนึกถึงหญิงสาวที่เคยช่วยชีวิตเขาเมื่อ 5 ปีก่อนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย—จิ้งจอกวิญญาณ
ทั้งสองคนคล้ายกันเกินไปจริง ๆ ทั้งความหยิ่งทะนงไม่ยอมก้มหัว ทั้งความเที่ยงธรรมเปี่ยมคุณธรรม และทั้งความไม่หวั่นเกรงต่ออันตราย...
ถ้าหลินซิงเหยาไม่เคยบอกก่อนหน้านี้ว่าเมื่อ 5 ปีก่อนไม่ได้ไปโซมาเลีย จวินเสวียนเย่คงมั่นใจไปแล้วว่าพวกเธอเป็นคนคนเดียวกัน
“เหยาเหยา ผมแค่หวังว่าไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร คุณจะปกป้องตัวเองให้ดีก่อน”
ขอแค่เธอปกป้องตัวเองได้ดี เรื่องอื่นเขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
“ได้สิ” หลินซิงเหยายิ้มหวาน “วางใจเถอะ ฉันแข็งแกร่งมาก เป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกอาชญากร ไม่มีใครล้มฉันได้หรอก!”