ไม่รู้เหมือนกันว่าจวินเสวียนเย่ไปฝึกฝีมือมาจากไหน ทั้งที่อายุยังน้อย แต่กลับดูมีมาดจอมยุทธ์ หลังจัดการคนกลุ่มหนึ่งจนราบคาบ เครื่องดื่มในมือก็ยังไม่หกสักหยด
เมื่อเทียบกันแล้ว ซ่งไป๋ซวี่น่าอนาถจริง ๆ ใบหน้าบวมช้ำ ดูสะบักสะบอม เขาพยายามฝืนยิ้มให้จวินเสวียนเย่เพื่อกล่าวขอบคุณ
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำขอบคุณ จวินเสวียนเย่ก็เหยียบก้อนหินจนเสียหลัก ร่างเอียงไปด้านข้าง พอตั้งตัวได้ถึงพบว่าเครื่องดื่มในมือหกใส่ซ่งไป๋ซวี่จนหมด แถมยังราดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า…
จวินเสวียนเย่ขมวดคิ้ว ยังไม่ทันพูดอะไร ก็เห็นเด็กชายที่เขาช่วยไว้จ้องเขาเขม็งด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
เดิมทีเขาคิดจะอธิบายอะไรสักหน่อย แต่สุดท้ายกลับหลุดออกมาแค่ประโยคเดียวว่า “แกโง่หรือไง โดนซ้อมแล้วยังไม่รู้จักสู้กลับอีก!”
เพราะประโยคนี้เอง ความซาบซึ้งที่ซ่งไป๋ซวี่มีต่อจวินเสวียนเย่จึงมลายหายไปจนหมดสิ้น
จนกระทั่งถึงตอนนี้ ความประทับใจในวันนั้นก็หวนกลับมาอีกครั้ง
“จวินเสวียนเย่ ไม่คิดเลยว่านายจะเสี่ยงชีวิตลงมาช่วยฉัน ฉัน…”
จวินเสวียนเย่กล่าวว่า “ซาบซึ้งขนาดนั้น งั้นยกโครงการสองสามโครงการล่าสุดในมือให้นายก็แล้วกัน”
ความซาบซึ้งของซ่งไป๋ซวี่สลายวับ เขาปฏิเสธทันควัน “ไม่ได้!”
“ไม่ได้จริง ๆ เหรอ? งั้นก็ได้ ฉันกลับขึ้นไปแล้วนะ” พูดจบเขาก็ขยับขึ้นไปจริง ๆ ท่าทางเหมือนกำลังจะกลับขึ้นไปข้างบน
ซ่งไป๋ซวี่รีบร้องว่า “ให้แล้ว ๆ ยกให้นายหมดเลย! จวินเสวียนเย่ ไอ้สารเลวเอ๊ย วันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่านายเป็นคนต่ำช้าไร้ยางอายขนาดนี้! ตอนประถมก็แกล้งฉัน ตอนนี้ฉันใกล้ตายอยู่แล้ว นายยังจะแกล้งฉันอีก!”