น้ำหอมพิษขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ฉันไม่น่าจะเผยพิรุธตรงไหนเลยนะ”
เธอถนัดการปลอมตัวที่สุด ตลอดหลายปีมานี้ วิธีปลอมตัวของเธอไม่เคยพลาด แม้แต่คนฉลาดหลักแหลมก็ยังถูกหลอกจนกลายเป็นผีใต้บัญชาของเธอ
“ความรู้สึก” จวินเสวียนเย่ไม่ได้คิดจะปิดบังเหตุผล “เรื่องอะไรก็หลอกกันได้ มีแค่ความรู้สึกเท่านั้นที่หลอกกันไม่ได้”
เด็กสาวเมื่อห้าปีก่อนทำให้หัวใจเขาหวั่นไหว จนเขายังจดจำเธอไม่รู้ลืม แม้จะไม่รู้หน้าตาของเธอ แต่ความรู้สึกในตอนนั้นเขาไม่เคยลืม
เขาลืมความเที่ยงธรรมและจิตใจรักชาติอันเร่าร้อนที่ฝังลึกอยู่ในตัวเธอไม่ได้ คนที่มีเลือดเปื้อนมืออย่างน้ำหอมพิษไม่มีทางปลอมความรู้สึกเช่นนั้นได้
เมื่อปล่อยวางความรู้สึกส่วนตัวแล้ว จวินเสวียนเย่จึงมองเห็นกลอุบายของ “หลิ่วเสวี่ย” ได้อย่างง่ายดาย
ที่เขาไม่เปิดโปงเธอตั้งแต่แรกก็เพราะยังจับเจตนาของเธอไม่ได้ จึงเล่นละครไปตามน้ำ
จวินเสวียนเย่ตั้งใจไล่หลินซิงเหยาออกไป เพราะรู้ว่าเธอเป็นคนละเอียดอ่อน กลัวว่าเธอจะจับได้ว่าตนคิดอะไร จึงใช้วิธีอ้อมค้อมจนยากจะแยกออกว่าเรื่องจริงหรือเรื่องหลอก
แม้จะรู้ว่าหลินซิงเหยามีฝีมือ แต่จวินเสวียนเย่ก็ไม่อยากให้เธอต้องตกอยู่ในอันตรายแม้แต่น้อย
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้...” น้ำหอมพิษพึมพำเสียงแผ่ว “ความรู้สึก...”
จู่ ๆ เธอก็หัวเราะลั่น “ความรู้สึกบ้าบออะไรนั่น!”
หางตาเหลือบไปเห็นหลินซิงเหยาพาคนลงจากรถแล้ววิ่งตรงเข้ามา เธอยกปืนเล็งอีกฝ่าย “เธอไม่มีทางหนีแล้ว ยอมจำนนซะ!”
ซูซูกิ ริกะไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอจัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ก่อนพูดกับหลินซิงเหยา “เธอโชคดีจริง ๆ โชคดีจนฉันอิจฉาเลย”