คนในคฤหาสน์ตระกูลจวินอพยพออกไปจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงอู่ตงซวี่กับจวินอวี่เฟยสองคน
คนหนึ่งสงบนิ่งเป็นพิเศษ ส่วนอีกคนสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้
อู่ตงซวี่เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนอดหัวเราะไม่ได้ “คุณหนูใหญ่จวินไม่ใช่คนที่ชอบกางเล็บแผดฤทธิ์ วางอำนาจอยู่เสมอเหรอ? แล้วทำไมตอนนี้กลายเป็นยัยขี้แยไปได้ล่ะ?”
จวินอวี่เฟยสะอื้นพลางตอบว่า “ฉัน...ฉันกลัว...เสี่ยวอู่ นายช่วยฉันได้จริง ๆ เหรอ? ไม่อย่างนั้น นาย...นายหนีไปเถอะ”
อู่ตงซวี่พูดว่า “เธอยังมีสติอยู่นี่ วางใจเถอะ ฉันต้องช่วยเธอได้แน่ อย่าร้องไห้เลย ควบคุมอารมณ์หน่อย หัวใจเต้นเร็วเกินไปจะทำให้ระเบิดทำงาน”
จวินอวี่เฟยพูดว่า “ฉันก็ไม่อยากร้องหรอก แต่ห้ามตัวเองไม่ได้จริง ๆ ฮือ ๆ...เสี่ยวอู่ นายดีจังเลย ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้ ตอนนายมาอยู่ที่บ้านตระกูลจวิน ฉันคงไม่แย่งโทรทัศน์กับนายหรอก”
ช่วงที่อู่ตงซวี่มาอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลจวินชั่วคราว เขากับจวินอวี่เฟยมีเรื่องกระทบกระทั่งกันมากที่สุดก็เพราะแย่งกันดูโทรทัศน์ โรงหนังส่วนตัวชั้นบนเป็นของจวินเสวียนเย่ หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ปกติจะไม่เปิดใช้
ดังนั้นโทรทัศน์จอยักษ์ในห้องรับแขกชั้นหนึ่งจึงกลายเป็นของล้ำค่า
อู่ตงซวี่ชอบดูหนังบู๊ ส่วนจวินอวี่เฟยชอบดูละครรัก ทั้งคู่เคยทะเลาะกันเพราะโทรทัศน์อยู่หลายครั้ง
ผลสุดท้ายมักลงเอยด้วยหลินซิงเหยาเดินเข้ามาปิดโทรทัศน์เสียเลย ใครก็อย่าหวังว่าจะได้ดู