เมื่อเห็นหลิ่วเสวี่ยเดินเข้ามา จวินเสวียนเย่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก? เก็บกระเป๋าเรียบร้อยหรือยัง?”
หลิ่วเสวี่ยพยักหน้า “ฉันนอนไม่หลับ เลยอยากมาหาพี่อีกสักครั้ง”
“พี่ พรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปแล้ว คืนนี้เลยเอาของว่างมาให้พี่อีกครั้ง ต่อไปเสี่ยวเสวี่ยไม่ได้อยู่ข้างพี่แล้ว พี่ก็อย่าลืมกินข้าวดี ๆ ด้วยนะ อย่าทำงานหนักเกินไปล่ะ”
หลิ่วเสวี่ยพร่ำกำชับอย่างละเอียด พลางวางซุปไก่ดำโสมไว้บนโต๊ะทำงานของจวินเสวียนเย่ ก่อนจะมองเขาตาละห้อย
จวินเสวียนเย่ยกชามซุปไก่ขึ้นมา ใช้ช้อนคนเบา ๆ แล้วพูดกับหลิ่วเสวี่ยว่า “ในลิ้นชักตู้หนังสือมีของอยู่ชิ้นหนึ่ง ไปหยิบมาให้พี่หน่อย”
หลิ่วเสวี่ยเดินไปอย่างว่าง่าย ดึงลิ้นชักตู้หนังสือออก แล้วก็เห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงใบหนึ่ง
“เปิดดูสิ ชอบหรือเปล่า” เสียงของจวินเสวียนเย่ดังมาจากด้านหลัง
หลิ่วเสวี่ยเปิดกล่อง ข้างในมีสร้อยเพชรเส้นหนึ่ง จี้เป็นรูปดอกทานตะวัน ดูแปลกตาไม่เหมือนใคร
นี่คือ...ของขวัญที่ให้เธอหรือ?
ที่จริงหลิ่วเสวี่ยร่ำรวยมาก จากธุรกิจซื้อขายชีวิตคน เธอมีทรัพย์สินมากมายจนติดอันดับคนมั่งคั่ง ไม่ขาดของแบรนด์เนมหรูหราชนิดไหนทั้งนั้น อยากได้อะไรก็ซื้อทันทีโดยไม่กะพริบตา
เพียงแต่ไม่เคยมีใครให้ของขวัญเธอมาก่อน แถมยังดูออกว่าตั้งใจเลือกมาอย่างดี
หัวใจของหลิ่วเสวี่ยอ่อนยวบลงทันที เธอคิดว่า ขอเพียงหลินซิงเหยาไม่ปรากฏตัวอีก บางทีถ้าเธอใช้เวลาอีกหน่อย จะทำให้ผู้ชายคนนี้หวั่นไหวได้หรือเปล่านะ?