หลินซิงเหยาพูดกับจวินอวี่เฟยว่า "แค่นี้ก็แพ้แล้วเหรอ ฉันนึกว่าจอมโหดประจำตระกูลจวินจะแกร่งกว่านี้ซะอีก"
จวินอวี่เฟยตอบ "คุณมาดูฉันเป็นตัวตลกหรือไง แม่ฉันตั้งใจจะทำร้ายคุณ แต่ผลกลับตกใส่ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง สมเป็นเวรกรรมจริง ๆ!"
หลินซิงเหยาไม่ได้โกรธตอบ โยนขวดอะไรสักอย่างไปให้ "เวลาเปลี่ยนยา อย่าลืมทาคนึงล่ะ"
จวินอวี่เฟยหยิบขึ้นมาดู "นี่อะไรน่ะ ดูยังกะครีมทามือเลย"
หลินซิงเหยาถูกท่าทางของจวินอวี่เฟยทำให้หลุดขำ "อะไรคือครีมทามือ นี่มันครีมลบรอยแผลเป็น ฉันทำเองกับมือเลยนะ แผลแค่ระดับนี้ของเธอ ทาไปเดือนนึงก็กลับมาเรียบเนียนเหมือนเดิมแล้ว"
ตัวยาครีมนี้จริง ๆ แล้วเป็นของที่หลินซิงเหยาใช้ทำสำหรับตัวเองโดยเฉพาะ หลายปีมานี้เธอฝ่ากระสุนผ่านคมดาบมาไม่น้อย ก็ต้องมีบาดเจ็บบ้างเหมือนกัน ถ้าไม่มียานี่ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าร่างกายจะต้องมีแผลเป็นไว้มากแค่ไหน
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือ วัตถุดิบที่ใช้ทำยาครีมชนิดนี้หายากเกินไป ไม่สามารถผลิตปริมาณมากได้
จวินอวี่เฟยเดิมทีก็สิ้นหวังแล้ว มาฟังคำพูดของหลินซิงเหยาเข้า ก็ทั้งตกใจและดีใจ แต่ก็ยังแอบไม่เชื่อเล็กน้อย "มันลบรอยแผลเป็นบนหน้าได้จริง ๆ เหรอคะ แต่ว่าหมอบอกว่ามันกระทบถึงชั้นหนังแท้แล้ว ต้องเป็นแผลเป็นแน่"
"ถ้าไม่เชื่อก็คืนมานะ ฉันของสต็อกน้อย เก็บไว้ใช้เองด้วย"
หลินซิงเหยาพูดพลางจะหยิบกลับคืน จวินอวี่เฟยก็รีบร้อนเอ่ยว่า "เชื่อ เชื่อ!"
เธอก้มหน้าลง พูดเบา ๆ ว่า "พี่สะใภ้รอง ฉันเชื่อคุณ!"
ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จวินอวี่เฟยก็พูดอีกว่า "เมื่อก่อนพี่รองฉันก็ป่วยหนักมาก แต่พอคุณแต่งเข้ามา ท่านก็หายดีขึ้นมาทันทีเลย ครั้งนี้ขนาดหมอยังบอกเลยว่าฉันต้องเป็นแผลเป็นแน่ แต่คุณกลับเอายาดี ๆ แบบนี้มาให้ได้ คุณ... หรือจะมีความรู้เรื่องแพทย์"