"บังอาจ! ข้าเป็นพ่อสามีของเจ้า นายท่านแห่งตระกูลจวิน เจ้ากล้าดียังไง..."
ยังพูดไม่ทันจบ ปากของจวินเจ๋อหย่วนยังอ้าค้างอยู่ แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่น้อย ราวกับถูกกดปุ่มเงียบเสียง ช่างน่าขันและน่าหัวร่อนัก
"เรียบร้อย สงบแล้ว" หลินซิงเหยาปัดมือ แล้วเดินจากไปอย่างสง่างาม
จวินอวี่เฟยมองดูทุกอย่าง ราวกับเห็นหลินซิงเหยาลงมือ แต่ด้วยความเร็วที่รวดเร็วเกินไป ทำให้นางมองไม่ชัดว่าเธอลงมืออย่างไรกันแน่
มีเพียงท่าทางของจวินเจ๋อหย่วนที่ทั้งโกรธทั้งขัดใจ กระทืบเท้าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่กลับส่งเสียงใดๆ ไม่ออกเลยนั่น ที่ทำให้จวินอวี่เฟยรู้สึกทั้งน่าสงสารและน่าขัน
กลับมาถึงห้องของตน จู่ๆ จวินอวี่เฟยก็นึกขึ้นได้ว่า จ้าวเหม่ยเจวียนซื้อกรดกำมะถันเพื่อจะจัดการหลินซิงเหยา ดังนั้นนางจึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรไปห้ามจ้าวเหม่ยเจวียนให้ล้มเลิกความคิดนั้นเสีย
"แม่ หลินซิงเหยานิสัยไม่ได้เลวร้ายเลย หนูคิดดูดีๆ แล้ว จริงๆ แล้วตั้งแต่ต้นจนจบเป็นพวกเราที่หาเรื่องเธอเอง เมื่อคืน ตอนที่หนูกลับมา..."
ยังไม่ทันที่นางจะเล่าถึงเรื่องที่ตนเกือบถูกคนรังแก ปลายสายก็มีเสียงจ้าวเหม่ยเจวียนตะคอกอย่างเดือดดาล:
"อีลูกเนรคุณ! ข้าอุตส่าห์เลี้ยงเจ้ามาเสียเปล่า แม่เจ้ายังถูกไล่ออกจากบ้าน แต่เจ้ากลับยังพูดแทนนังสารเลวนั่นอีก! มันให้อะไรเจ้า ถึงได้ซื้อตัวเจ้าไปได้"
"ไม่ใช่นะคะแม่ หนู..."
"ข้าว่าแล้ว ตอนนี้เจ้าก็คงรังเกียจที่แม่หมดประโยชน์แล้ว คำพูดแม่เจ้าก็ไม่ฟัง รู้งี้ตั้งแต่แรกเจ้ากับพี่ชายเจ้าก็พึ่งพาไม่ได้ ข้าควรจะบีบคอพวกเจ้าตายตั้งแต่เกิดเสียดีกว่า!"