จวินเสวียนเย่หันมาเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันพาคุณขึ้นไปพักผ่อนข้างบน”
“เหยาเหยา ฉันขอจัดการให้เสวี่ยเสวี่ยเข้าที่ก่อน แล้วค่อยคุยกับคุณนะ” จวินเสวียนเย่พูดจบก็พาหลิ่วเสวี่ยเดินผ่านหลินซิงเหยาไปตรง ๆ มุ่งหน้าขึ้นชั้นบน
มุมปากของหลินซิงเหยาหยักเป็นรอยยิ้มเย็นชา หัวใจกลับว่างเปล่าและหนาวเหน็บ ที่แท้ความรู้สึกของผู้ชายก็มีแค่นี้เอง
เมื่อกลับถึงห้อง เธอก็นอนอยู่บนเตียงจนเกือบเผลอหลับไปในช่วงบ่าย จวินเสวียนเย่ถึงค่อยมา
เขาเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน ก่อนเปิดผ้าห่มมุดเข้ามากอดเอวหลินซิงเหยา แล้วเรียกเธอซ้ำ ๆ “เหยาเหยา เหยาเหยา...”
หลินซิงเหยาไม่สนใจ เขาจึงขยับเข้ามาจูบแก้มเธอเบา ๆ
หลินซิงเหยาเอ่ยเสียงเย็น “อย่าแตะต้องฉัน”
จวินเสวียนเย่ชะงักหยุดจูบในทันที “คุณกำลังโกรธอยู่เหรอ?”
หลินซิงเหยาหัวเราะเยาะ “ไม่อย่างนั้นล่ะ? ยินดีด้วยที่คุณได้พบรักแรกในฝัน ขอให้คนรักได้ครองคู่กันอย่างมีความสุขงั้นสิ?”
“แต่จวินเสวียนเย่ ในเมื่อคุณยังมีเธออยู่ในใจ ก็ไม่ควรกลับมายุ่งกับฉันอีก”
“มายุ่งกับฉันแล้วก็พาเธอกลับมาด้วย หมายความว่ายังไง? ถ้าฉันพาซ่งไป๋ซวี่กลับมาบ้าง คุณจะรู้สึกยังไง?”
“ขอโทษ” เขาเอ่ยเสียงเบา
หลินซิงเหยากล่าวว่า “ในเมื่อคุณพาเธอกลับมาแล้ว ฉันก็เคารพการตัดสินใจของคุณ ฉัน หลินซิงเหยา ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่หน้าด้านหน้าทน หรือขาดผู้ชายแล้วจะอยู่ไม่ได้!”
เธอพูดพลางเปิดผ้าห่ม ลุกขึ้นหมายจะเดินออกไป แต่กลับถูกเขากอดไว้จากด้านหลัง “อย่าไปนะ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด...”