เดิมทีหลินซิงเหยากะว่าจะทำตัวเป็นสุภาพชนสักหน่อย แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากรู้ พอคิดอีกที ตอนนี้เธอกับจวินเสวียนเย่ก็สนิทสนมกันขนาดนี้แล้ว มีอะไรที่ฟังไม่ได้กันล่ะ?
เธอจึงย่องกลับมาอย่างเงียบเชียบอีกครั้ง แอบฟังความเคลื่อนไหวในห้องนั่งเล่นโดยไม่ให้ใครรู้ตัว
จวินเสวียนเย่ถามอาตงว่า “มีเรื่องอะไร?”
อาตงตอบว่า “คนที่คุณให้ตามหา เจอแล้วครับ”
สีหน้าเรียบเฉยของจวินเสวียนเย่พลันแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาเงียบ ไม่พูดอะไร จนคนอื่นดูไม่ออกว่าเขาดีใจหรือไม่
ผ่านไปนาน เขาจึงถามเสียงแผ่วว่า “เธอสบายดีไหม?”
อาตงตอบว่า “ไม่ค่อยดีครับ”
ทันทีที่ได้ยินคำว่าไม่ค่อยดี จวินเสวียนเย่ก็ขมวดคิ้ว “เธอเป็นอะไร?”
หลังจากนั้นอาตงลดเสียงลง หลินซิงเหยาจึงฟังไม่ค่อยถนัด
เธอเห็นเพียงว่าคิ้วของจวินเสวียนเย่ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ บนใบหน้าปรากฏสีหน้าซับซ้อนเกินจะบรรยาย
คุยกันได้ไม่กี่ประโยค เขาก็พาอาตงออกไป
ตอนเดินออกจากห้องนั่งเล่น เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาหลินซิงเหยา
“ผมมีธุระด่วนต้องออกไปข้างนอก คืนนี้นอนให้สบาย ไม่ต้องรอผมนะ”
หลินซิงเหยาตอบข้อความถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาตอบกลับมาเพียงคำว่า “ราตรีสวัสดิ์” แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
แต่หลินซิงเหยาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคนที่อาตงพูดถึงคือใคร?
คนบนโลกนี้มีสักกี่คนกันที่ทำให้จวินเสวียนเย่เป็นห่วงได้ถึงขนาดนี้?
คืนนั้นหลินซิงเหยาพลิกตัวไปมาบนเตียงตลอดทั้งคืน นอนไม่หลับอย่างสนิทใจ