จวินเสวียนเย่เอ่ยอย่างลำบากใจเล็กน้อยว่า “เธอขี้กลัว ผมจะอธิบายให้เธอฟังเอง”
หลินซิงเหยาเริ่มหมดความอดทน จึงด่าออกมาคำหนึ่งว่า “อธิบายกับน้องสาวแกสิ!”
ระหว่างพูด เธอก็คว้าหลิ่วเสวี่ยออกมาจากด้านหลังจวินเสวียนเย่ทันที ก่อนที่จวินเสวียนเย่จะทันห้าม เธอก็จิ้มสกัดจุดอีกฝ่ายไปหลายที
หลิ่วเสวี่ยพลันหยุดโวยวายและขยับตัวไม่ได้ ดวงตากลมโตมีน้ำคลอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
จวินเสวียนเย่รู้สึกใจอ่อนอยู่บ้าง “ทำแบบนี้เธอจะตกใจนะ”
หลินซิงเหยาตอบว่า “ฉันไม่มีอารมณ์มานั่งกล่อมเด็ก ถ้าคุณอยากให้ฉันรักษาเธอ ก็ทำตามที่ฉันบอก ไม่อย่างนั้นก็อย่ามาหาฉันอีก!”
เห็นเธอพูดจาไม่ค่อยดี จวินเสวียนเย่จึงได้แต่ตอบว่า “ก็ได้”
หลินซิงเหยากลอกตาใส่ “ถ้าฝืนใจขนาดนั้นก็ช่างเถอะ”
พูดจบก็ทำท่าจะเดินจากไป จวินเสวียนเย่รีบคว้ามือเธอไว้แล้วพูดเอาใจว่า “ไม่ได้ฝืนใจ เหยาเหยา อย่าโกรธเลยนะ”
หลินซิงเหยาอดถลึงตาใส่เขาอีกครั้งไม่ได้ ก่อนจะลากหลิ่วเสวี่ยกลับไปที่เตียง เดิมทีจวินเสวียนเย่ตั้งใจจะช่วย แต่หลินซิงเหยาไม่ยอมให้เขาแตะต้อง
ที่จริงหลินซิงเหยาเต็มใจมารักษาหลิ่วเสวี่ย ไม่ใช่เพราะมีจิตใจดีอะไรนักหนา แต่เธออยากตรวจดูสภาพร่างกายของอีกฝ่าย ว่าหนักหนาสาหัสอย่างที่จวินเสวียนเย่บอกจริงหรือเปล่า
เธอรู้สึกมาตลอดว่าการปรากฏตัวของหลิ่วเสวี่ยคนนี้ช่างประหลาดเกินไป
หลินซิงเหยาวางมือลงบนข้อมือของหลิ่วเสวี่ย แล้วพบว่าชีพจรของอีกฝ่ายอ่อนแรงจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยหนัก