จ้าวเหม่ยเจวียนกัดฟันพูดว่า "หึ จวินเสวียนเย่ต้องหลงเสน่ห์หลินซิงเหยาที่รูปโฉมงดงามแน่ ๆ ผู้ชายก็พรรค์นี้แหละ ถ้าหน้าเธอเสียโฉม ก็ต้องถูกไล่ออกจากบ้านแน่ ถึงเวลานั้นดูซิว่ามันจะยังยโสได้อีกไหม! ฉันต้องให้มันลิ้มรสความทุกข์ที่ฉันได้รับ!"
จวินอวี่เฟยพูดว่า "แต่แม่ ตอนนี้แม่เข้าตระกูลจวินไม่ได้ เข้าใกล้เธอไม่ได้ แล้วจะสาดกรดใส่เธอยังไง"
จ้าวเหม่ยเจวียนยัดขวดกรดใส่มือจวินอวี่เฟย "ลูกสาวแม่ เธอยังอยู่ในตระกูลจวินนี่ จะเข้าใกล้มันก็ง่ายจะตาย นี่ เอาไป สาดใส่มันเลย!"
จวินอวี่เฟยหน้าซีด "แม่! นี่มันผิดกฎหมายนะ!"
จ้าวเหม่ยเจวียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่ต้องห่วง เธอเป็นลูกสาวตระกูลจวิน เป็นลูกแท้ ๆ ของจวินเจ๋อหย่วนไอ้สารเลวนั่น เขาจะไม่ทนดูเธอติดคุกหรอก"
"ไม่ได้! พี่รองไม่ปล่อยฉันแน่!"
จวินอวี่เฟยต่อให้เหิมเกริมแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน สาดกรดไม่ใช่สาดไวน์แดง เธอไม่กล้าจริง ๆ!
จากเหตุการณ์ช่วงนี้ จวินอวี่เฟยก็ดูออกแล้วว่าตระกูลจวินพี่รองจวินเสวียนเย่เป็นคนตัดสินใจ จวินเจ๋อหย่วนได้แต่โวยวายไม่มีประโยชน์อะไร ไม่งั้นพี่สามก็คงไม่ต้องหนีไปอยู่นอกประเทศไม่กล้ากลับมา
ออกจากห้องเช่าของจ้าวเหม่ยเจวียน ฟ้าก็มืดแล้ว