พริบตาเดียวก็ถึงเวลาอาหาร คนรับใช้เข้ามาถามว่าจะตั้งโต๊ะได้หรือยัง
“อุ๊ย กำลังหิวพอดีเลย กินข้าวกันก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยคุยกัน”
ซ่งไป๋ซวี่พูดพลางเดินนำเข้าไปในบ้าน แต่จวินเสวียนเย่กลับขวางเขาไว้อย่างแนบเนียน ก่อนเอ่ยว่า “พวกเราจะกินข้าวกันแล้ว เชิญกลับครับ”
ซ่งไป๋ซวี่อุทานอย่างประหลาดใจ “เราตกลงร่วมมือกันแล้วแท้ ๆ ข้าวมื้อเดียวก็ไม่คิดจะเลี้ยงกันเลยหรือไง?”
จวินเสวียนเย่ตอบเสียงเย็น “ร่วมมือกันก็ไม่ได้แปลว่าต้องกินข้าวด้วยกัน อีกอย่าง ในครัวก็ไม่ได้เตรียมอาหารไว้ให้คุณ กลัวว่าจะไม่พอกิน”
“ขี้เหนียว ช่างขี้เหนียวจริง ๆ!” ซ่งไป๋ซวี่หันไปพูดกับหลินซิงเหยา “ผู้ชายขี้งกขนาดนี้ คุณทนอยู่ได้ยังไงกัน เหยาเหยา ผมแนะนำให้ทิ้งเขาไปเถอะ เดี๋ยวผมแนะนำคนที่ดีกว่าให้ คุณคิดว่าคุณซ่งคนนี้เป็นยังไง?”
หลินซิงเหยายิ้ม “พอแล้ว วันนี้เลี้ยงข้าวคุณสักมื้อก็ได้ คราวหน้าก็อย่าพูดจาหว่านล้อมเกินไปนัก ถ้าทำสามีฉันไม่พอใจ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน”
จวินเสวียนเย่ส่งเสียงฮึในลำคอ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คัดค้านอีก นั่นก็เพราะเห็นแก่หน้าหลินซิงเหยา
อาหารมื้อกลางวันจัดเต็มจนโต๊ะใหญ่แน่นขนัด ทุกจานล้วนผ่านการตรวจดูด้วยตัวเองของจวินอวี่เฟยแล้วว่าเหมาะสม จึงค่อยสั่งให้จัดเตรียม
ตอนนี้จวินอวี่เฟยคีบกับข้าวใส่ชามอู่ตงซวี่ไม่หยุด ราวกับไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา จนกับข้าวในชามของอู่ตงซวี่พูนเป็นภูเขาลูกย่อม
ส่วนจวินเสวียนเย่ตั้งใจยั่วซ่งไป๋ซวี่ จึงคอยคีบอาหารให้หลินซิงเหยาไม่ขาด ทั้งยังเอาใจใส่เช็ดคราบมันตรงมุมปากให้ ก่อนป้อนข้าวอีกคำ
แน่นอนว่าสีหน้าของซ่งไป๋ซวี่ดูแย่ไม่น้อย เขากินไปได้ไม่กี่คำก็ลุกกลับไปเอง