เดิมทีเหล่าช่างเทคนิคต่างจดจ่ออยู่กับคอมพิวเตอร์ จนไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่ามีสาวใช้หน้าตาสะสวยเดินเข้ามาในห้องรับแขก ใครจะคิดว่าสาวใช้คนนั้นจะจู่ ๆ ลงมือทำเรื่องแบบนี้เข้า ทำให้ทุกคนหันไปสนใจเธอเป็นตาเดียว
“คุณทำอะไรน่ะ? ใครอนุญาตให้มาสุ่มสี่สุ่มห้ากดแป้นพิมพ์? ออกไปเดี๋ยวนี้!” วิศวกรหวังโกรธจัด เขาเกลียดที่สุดที่คนอื่นมาแตะคอมพิวเตอร์ของตัวเอง โดยเฉพาะในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้
แม้วิศวกรหลิวจะไม่ค่อยลงรอยกับวิศวกรหวัง แต่ตอนนี้เขาก็ไม่พอใจเช่นกัน “คุณมาส่งของว่างหรือมาป่วนกันแน่? ก่อนมาที่นี่ไม่ได้เรียนรู้กฎระเบียบมาหรือไง?”
เมื่อมองสาวใช้ตรงหน้าอีกครั้ง เธอไม่ได้ตื่นตระหนก ทั้งยังไม่มีท่าทีสำนึกผิดแม้แต่น้อย กลับเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “โปรแกรมของคุณมีปัญหา เมื่อกี้สถานการณ์ฉุกเฉิน ฉันเลยต้องลงมือ ไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่ายงานของพวกคุณ”
หลินซิงเหยาให้ความเคารพเหล่าผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดเหล่านี้มาก เพื่อเจาะเข้าเว็บไซต์วิญญาณและเพื่อความปลอดภัย ช่วงนี้พวกเขาทุ่มเททำงานล่วงเวลาที่นี่จนแทบทอดทิ้งครอบครัว หากเกิดปัญหาขึ้นมา พวกเขาอาจถูกคนบงการอยู่เบื้องหลังจับตามองและต้องเดือดร้อนไปด้วย
เดิมทีหลินซิงเหยาแค่อยากแวะมาดูสถานการณ์เงียบ ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมาได้ถูกจังหวะพอดี เมื่อครู่เธอเหลือบมองผ่าน ๆ ก็เห็นว่า “ผลงานชิ้นเอก” ของวิศวกรหวังมีปัญหาร้ายแรง หากเปิดใช้งานเมื่อไร ก็จะถูกระบบต่อต้านการสืบค้นของเว็บไซต์จับตามองทันที