หวังหรูเฉิงไม่อยากล่วงเกินลู่เว่ยเหามากเกินไป จึงรีบพูดว่า “ไม่ครับ ไม่ใช่แบบนั้น คุณลู่ อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้หมายความอย่างอื่น อีกอย่าง เรื่องแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติของผู้ชาย ส่วนทางจวินเสวียนเย่ ผมไม่เอาไปพูดอะไรอยู่แล้วครับ”
เขาคิดในใจว่าตัวเองอุตส่าห์แสดงท่าทีเป็นมิตรและรับปากว่าจะไม่พูดมากขนาดนี้ ลู่เว่ยเหาก็น่าจะให้ผลประโยชน์ตอบแทนกันบ้าง
ใครจะคิดว่าลู่เว่ยเหากลับยิ่งมีสีหน้าเดือดดาล “หวังหรูเฉิง เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว! ถ้าทำให้ชื่อเสียงของคุณหลินเสียหายขึ้นมา คุณรับผลที่ตามมาไม่ไหวแน่! อีกอย่าง ชิงเฟิงของเราจะไม่มีวันร่วมมือกับตระกูลหวัง และต่อไปก็อย่ามาที่นี่อีก จะได้ไม่ต้องขายหน้า!”
เดิมทีหวังหรูเฉิงยังคิดจะคุยกับลู่เว่ยเหาดี ๆ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย
เขาจึงเลิกเกรงใจ สีหน้าขรึมลงแล้วพูดว่า “คุณลู่ อย่าทำเป็นไม่เห็นคุณค่าความหวังดี! อย่าลืมว่าคุณก็แค่ทำงานรับใช้คนอื่น ไม่ใช่เจ้าของชิงเฟิง!”
“ผมไว้หน้าคุณ ถึงได้พูดเตือนดี ๆ มาตลอด ต่อให้คุณกับผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์คลุมเครือ ผมก็ยังคิดจะช่วยปิดบังให้ แต่ในเมื่อคุณไม่รู้จักแยกแยะ ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ”
“ถ้าจวินเสวียนเย่รู้ว่าผู้หญิงที่เขาทะนุถนอมมีความสัมพันธ์กับคุณลู่ เกรงว่าเขาคงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ!”
“อีกอย่าง ถ้าเรื่องฉาวโฉ่แพร่ออกไป ผมว่าเจ้าของชิงเฟิงก็คงไม่ไว้ใจคุณเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
หลินซิงเหยารู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าหวังหรูเฉิงเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้ามาท้าทายกันถึงที่นี่ ที่แท้ก็คิดว่าตัวเองกุมจุดอ่อนของเธอกับลู่เว่ยเหาไว้ได้