“เมื่อกี้ฉันเพิ่งเลิกประชุม มีเพื่อนร่วมงานบอกว่าวันนี้มีสวัสดิการแจก ให้ฉันไปรับ แถมยังใจดีบอกทางให้อีก ตอนนั้นฉันไม่ได้ใส่ใจ แต่พอรู้ตัวว่าฉันเดินผิดมาที่ห้องทำงานกรรมการจ้าว ถึงได้รู้ว่าเขาจงใจ”
เธอพูดพลางเดินไปที่คอมพิวเตอร์ในห้องกรรมการจ้าว เปิดเครื่อง แล้วเข้าไปยังระบบกล้องวงจรปิดของบริษัทอย่างง่ายดาย เรียกภาพจากกล้องด้านนอกห้องประชุมขึ้นมา
ในภาพตอนนั้นคือตอนที่หลินซิงเหยากำลังเดินออกไป แล้วเพื่อนร่วมงานที่บอกทางก็หันมองทางที่เธอไปพลางโทรศัพท์ไปด้วย
“เห็นชัดเลยว่าคนนี้ถูกสั่งให้หลอกฉันมาที่นี่ พอทำสำเร็จก็รีบโทรรายงานคนสั่งการ”
อู๋เหลียนเหลียนแอบด่าในใจว่ามันทำงานไม่รอบคอบ ไม่ยอมหลบกล้อง แต่ตอนนี้เธอยังทำใจดีสู้เสืออยู่ “กล้องบริษัทเราไม่มีเสียง เธอจะรู้ได้ยังไงว่าเขาโทรหาใคร”
“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ” หลินซิงเหยาขยายหน้าจอจนทุกคนเห็นมือถือของคนคนนั้น
บนหน้าจอโทรศัพท์เห็นชัดว่าปลายสายคือ “คุณนายประธานบริษัท”
หลินซิงเหยาหันไปยิ้มให้อู๋เหลียนเหลียน “ถามหน่อยว่าตระกูลจวินกรุ๊ปมีคุณนายประธานสักกี่คน”
อู๋เหลียนเหลียนพูดไม่ออก
จวินเสวียนเย่มองจวินเฉิงฮ่าวอย่างเย็นชา “เรื่องนี้คุณควรให้คำตอบหรือเปล่า”
จวินเฉิงฮ่าวหันไปมองอู๋เหลียนเหลียน เธออยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ร้องเรียกสามีด้วยเสียงอ่อนหวาน “สามี...”
แต่ตอนนี้ต่อให้เรียก “สามี” ก็ไม่มีประโยชน์ เธอยกหินขึ้นทุบเท้าตัวเองอย่างจัง