“ครืด!” ขาของจู้เสี่ยวเหวินลื่นไถลไป โชคดีที่เธอคว้าพยุงตัวไว้ได้ทัน
แต่เหตุการณ์เมื่อครู่ก็ทำเอาซ่งไป๋ซวี่ตกใจจนหน้าซีด เขาอดพูดไม่ได้ว่า “เสี่ยวเหวิน... ไม่อย่างนั้นเธอปล่อยมือเถอะ”
ซ่งไป๋ซวี่เป็นคนกลัวตายมาก เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกลอบสังหาร ช่วงนี้เขาจึงคุ้มกันตัวเองแน่นหนาราวกับมีกำแพงเหล็กล้อมรอบ
จู้เสี่ยวเหวินเป็นบอดี้การ์ดของเขา การปกป้องความปลอดภัยให้เขาเป็นหน้าที่ของเธอ แต่ไม่รู้ทำไม ในใจเขากลับไม่อยากให้เธอตาย
จู้เสี่ยวเหวินกัดฟันแน่น ยังคงฝืนยื้อเอาไว้
น้ำหอมพิษหัวเราะเบา ๆ “ไม่นึกเลยว่าคุณชายใหญ่ซ่งจะมีจิตใจยอมเสียสละเพื่อคนอื่นด้วย น่าเสียดายที่เธอปล่อยมือไม่ได้หรอก จู้เสี่ยวเหวิน ซ่งไป๋ซวี่เป็นนายจ้างของเธอ ในฐานะบอดี้การ์ด ถ้านายจ้างตายแต่เธอยังมีชีวิตอยู่ ก็ถือว่าบกพร่องต่อหน้าที่อย่างร้ายแรง แถมซ่งไป๋ซวี่ยังมีฐานะพิเศษ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาคงมีคนเดือดร้อนกันเป็นวงกว้างเลยนะ”
“หุบปาก! ผู้หญิงใจอำมหิต!”
น้ำหอมพิษหัวเราะเสียงดังขึ้น “เดิมทีฉันแค่อยากลากคุณชายใหญ่ซ่งไปตายเป็นเพื่อน คิดไม่ถึงว่าจะได้จู้เสี่ยวเหวินเพิ่มมาอีกคน แบบนี้ฉันก็ไม่ขาดทุนเท่าไรแล้ว”
ซ่งไป๋ซวี่ไม่เคยเกลียดผู้หญิงคนไหนเท่าตอนนี้มาก่อน วินาทีนี้เขาอยากบีบคอน้ำหอมพิษให้ตายด้วยมือของตัวเอง
คิดได้ดังนั้น เขาก็ยื่นมือไปหมายจะบีบคอเธอจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่ระยะห่างยังเกินเอื้อม แตะได้แค่บริเวณหน้าผากของน้ำหอมพิษเท่านั้น