แม้แต่หลงซินเฉ่า ก็เป็นสิ่งที่จวินเฉิงฮ่าวทุ่มเทสุดความสามารถกว่าจะได้มา จากนั้นก็สร้างโอกาสให้จ้าวเหม่ยเจวียนได้รับมันไป
ส่วนเข็มเงินที่แทงเข้าด้านหลังศีรษะของจวินเสวียนเย่ในตอนแรก ก็เป็นฝีมือของจวินเฉิงฮ่าวที่ลงมือแทงเอง เขาต้องการให้จวินเสวียนเย่ไม่มีวันฟื้นคืนสติ ให้เขาบ้าคลั่งจนหนำใจ ทนทุกข์ทรมานพอแล้วค่อยตายอย่างอัปยศ! เพียงเท่านี้จึงจะล้างความคับแค้นใจที่ถูกจวินเสวียนเย่กดทับมาตลอดได้
น่าเสียดาย จู่ ๆ จวินเสวียนเย่ก็หายดีอย่างเหลือเชื่อ จนถึงตอนนี้ จวินเฉิงฮ่าวก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาดีขึ้นมาได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการช่วงชิงตำแหน่งประธาน
จวินเฉิงฮ่าวพูดว่า “จวินเสวียนเย่ แกคิดจะทำอะไรกันแน่”
จวินเสวียนเย่เสียงเย็นชา “ตอนนั้นแกทำกับฉันอย่างไร ฉันก็ต้องคืนกลับให้เป็นทวีคูณ!”
จวินเฉิงฮ่าวยังคิดจะพูดอะไรอีก แต่ในเวลานั้นประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
คนที่มาเป็นตำรวจ
“จวินเฉิงฮ่าว เราสงสัยว่าคุณสมคบคิดกับองค์กรติดอาวุธต่างประเทศ กรุณาไปกับเราด้วย”
ในวินาทีที่ถูกใส่กุญแจมือ จวินเฉิงฮ่าวยังพยายามบ่ายเบี่ยง “พวกคุณเข้าใจผิดแล้วหรือเปล่า ผมไม่ได้สมคบกับคนต่างชาติ ถ้าจะมี คนนั้นก็ควรเป็นเขา!”
เขาชี้ไปที่จวินเสวียนเย่ ต้องการดึงเขาลงไปในกองตมด้วย
จวินเสวียนเย่โน้มเข้าข้างหูเขา กระซิบเบา ๆ “องค์กรคนเชือดถูกกวาดล้างสิ้นแล้ว คนที่สมคบกับพวกนั้นมีเพียงแกกับจวินจื่อเหาเท่านั้น”
ในหัวของจวินเฉิงฮ่าวระเบิด “ตูม” ขึ้นมาทันที เขาพึมพำกับตัวเอง “จะเป็นไปได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้! พวกเขาไม่ได้อยู่ในประเทศ แล้วจะ...”