หวังหรูเฉิงยังคิดจะปกป้องลูกสาว แต่โจรอีกคนกลับเตะเขากระเด็นไป «ไอ้แก่ อยากตายนักหรือไง? ไสหัวไป!»
ปากกระบอกปืนของโจรค่อย ๆ เลื่อนจากเหนือศีรษะของหวังซินเยว่ลงมาที่แก้ม ผ่านลำคอ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าอก เขาหัวเราะหื่นกามแล้วสั่ง «ถอดเสื้อผ้า!»
หวังซินเยว่ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหล ไม่เหลือภาพลักษณ์อันใด ทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว สุดท้ายเธอก็ถอดกระโปรงออกอย่างมือไม้สั่น เหลือเพียงชุดชั้นใน ก่อนจะย่อตัวหลบอยู่ด้านข้าง
หวังหรูเฉิงคลานเข้ามาราวกับสุนัข แล้วถอดเสื้อสูทคลุมให้ลูกสาวเพื่อปกปิดร่างกาย
บรรดาคุณหนูคนอื่น ๆ ต่างลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่พวกเธอไม่ได้ใส่กระโปรงฉูดฉาดขนาดนั้น
หวังซินเยว่เคยวางท่าโอ้อวดมากแค่ไหน ตอนนี้ก็อับอายขายหน้ามากเท่านั้น!
หัวหน้าโจรเป็นชายรูปร่างท้วมเล็กน้อย มีฉายาว่าเสือดาว ตอนนี้เขาก็ใช้ผ้าปิดหน้า เหลือให้เห็นเพียงดวงตาสองข้าง นั่งถือปืนเฝ้าดูลูกน้องลงมืออยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ
ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน «พี่เสือดาว ตรวจหมดแล้วครับ ไม่พบซ่งไป๋ซวี่»
พี่เสือดาวยกปืนขึ้นยิงกราดไปในอากาศ «ปัง ๆ ๆ» จนแขกในงานพากันกรีดร้องระงม เสียงร้องไห้ดังสลับกันไปมา
«ซ่งไป๋ซวี่ ฉันรู้ว่าแกอยู่แถวนี้ ออกมาดี ๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าคนพวกนี้ทีละคน! แขกที่แกเชิญมา แกทนดูพวกเขาตายเพราะแกได้หรือไง?»
จวินเสวียนเย่หันไปมองซ่งไป๋ซวี่ที่อยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ «ที่แท้ก็มาเพราะนาย นายไปขัดใจใครเข้า?»