หวังซินเยว่ถามว่า “ทำไม เธอก็รู้จักหล่อนด้วยเหรอ?”
ซูเหม่ยเหม่ยจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลมารีตอนนั้นด้วยความขุ่นเคือง แน่นอนว่าเรื่องที่เล่าได้ก็มีแค่การแย่งที่จอดรถ การปะทะคารมกันเล็กน้อย แล้วก็ทำให้เธอเสียกิริยาต่อหน้าอาจารย์ปู่จนถูกขับออกจากสำนัก
ส่วนเรื่องอื่น ด้วยระดับของเธอแล้วก็ไม่มีทางได้เข้าไปพัวพันอยู่แล้ว ท่านผู้เฒ่าหลูยิ่งไม่มีทางพูดอะไรกับเธอมากไปกว่านั้น
หวังซินเยว่หัวเราะเย็นชา “ดูท่าแล้ว คงมารักษาขาให้ผู้ชายคนนั้นล่ะมั้ง ดูท่าทางสนิทสนมยิ้มแย้มของพวกเขาสิ ไม่แน่ว่าอาจมีความสัมพันธ์ไม่เหมาะสมกันก็ได้ เหม่ยเหม่ย เธอไปไล่พวกเขาออกมา โรงพยาบาลฝูกวงใช่ว่าใครหน้าไหนก็จะเข้ามาได้ตามใจนะ เธอจัดการได้เต็มที่เลย ฉันจะไปบอกสามีของน้าให้ ถ้ามีเรื่องอะไร ก็ให้เขาช่วยรับหน้าแทนเธอ!”
เธอเจ้าเล่ห์พอที่จะไม่พูดว่าหลินซิงเหยาเป็นฮูหยินจวิน ไม่อย่างนั้นก็กลัวว่าซูเหม่ยเหม่ยจะไม่กล้าลงมือ
เป็นไปตามคาด พอถูกยุยง ซูเหม่ยเหม่ยก็เดินออกไปอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง เตรียมแสดงฝีมือให้เต็มที่
เธอไปที่เคาน์เตอร์คัดกรองก่อน จึงสืบรู้ได้อย่างง่ายดายว่าหลินซิงเหยากับพวกเป็นผู้ป่วยที่แทรกคิวเข้ามา และตั้งใจจะลงทะเบียนตรวจกับหัวหน้าแพทย์เหยาแห่งแผนกกระดูก
หัวหน้าแพทย์เหยาเป็นสามีของน้าหวังซินเยว่ เขาเป็นแพทย์กระดูกชื่อดังของประเทศ ผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่มาที่นี่ก็เพราะชื่อเสียงของเขา
ซูเหม่ยเหม่ยลบคิวแทรกของหลินซิงเหยากับพวกออกจากคอมพิวเตอร์โดยตรง
เดิมทีจวินเสวียนเย่ส่งอาตงมาที่นี่ แต่หลินซิงเหยาไม่ชอบให้เรื่องวุ่นวายเกินไป จึงให้อาตงช่วยเพิ่มคิวให้เท่านั้น