"คุณเองก็อ้อนวอนเป็นเหมือนกัน?" หลินซิงเหยาแสยะยิ้มเย็นชา "มีกี่คนแล้วที่เคยมาร้องขอชีวิตแบบนี้กับคุณ? ในหมู่ผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นมีทั้งคนชรา มีทั้งเด็ก คุณเคยไว้ชีวิตพวกเขาไหม? คนอย่างคุณ ตายพันครั้งหมื่นครั้งก็ยังไม่พอชดใช้ความผิด!"
งูเห่าคำรามลั่น "จิ้งจอกวิญญาณ เธอยอมระเบิดตายไปพร้อมกับฉันจริง ๆ หรือ ถึงกับไม่ยอมปล่อยฉันไป?"
หลินซิงเหยาหัวเราะเยาะ "ใครจะไปตายกับแก? ไอ้โง่!"
พลางเหลือบดูเวลา "รู้ไหมทำไมฉันต้องเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับแกตั้งมากมาย?"
งูเห่าสะดุ้งนึกขึ้นได้ "หรือว่า..."
หลินซิงเหยายกนิ้วแตะริมฝีปากตัวเอง "ชู่ว" เบา ๆ "ได้ยินไหม? เสียงไพเราะจะตาย"
เสียงที่เธอพูดถึงคือ "ฮวก ๆ" ของเฮลิคอปเตอร์ จากไกลค่อยลอยเข้ามาใกล้ พอฟังได้ชัดเจนก็อยู่เหนือหัวพวกเขาแล้ว
งูเห่าแผดเสียง "เร็วเข้า ฆ่ามัน!"
ปากกระบอกปืนนับไม่ถ้วนผงาดขึ้น "ปัง ปัง ปัง" เสียงปืนดังกึกก้องต่อเนื่อง
หลินซิงเหยาผลักงูเห่าออกไปเป็นโล่กันกระสุนทันทีที่เกิดเหตุ ร่างเขาจึงดัง "อ๊ากกก" ระงมด้วยความเจ็บปวดทรมานถูกลูกน้องตนเองยิงทะลุพรุน
ส่วนหลินซิงเหยา พลิกตัวหลบหลีกอย่างคล่องแคล่วมาหลบหลังเสาใหญ่ตั้งแต่แรก
จังหวะนั้นเอง ประตูใหญ่ถูกระเบิดด้วยอาวุธหนัก ทหารในชุดลายพรางบุกโจมตีเข้ามาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังกระหน่ำ พวกอาชญากรผิดกฎหมายถูกสังหารยับเยินทั้งหมด