จวินเสวียนเย่พูดอย่างน้อยใจว่า “เรื่องหลังจากนั้นคุณก็รู้แล้ว ผมแค่กลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย ถึงได้จงใจทำให้คุณโมโหจนหนีไป”
“แต่พอทำให้คุณหนีไปแล้ว ผมถึงรู้ว่าตัวเองขาดการติดต่อกับคุณโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะทำยังไงก็ติดต่อคุณไม่ได้”
“เพราะงั้นเหยาเหยา ต่อไปไม่ว่าจะเจอเรื่องใหญ่แค่ไหน คุณก็ห้ามปิดเครื่อง ห้ามขาดการติดต่อเด็ดขาด”
หลินซิงเหยาแค่นหัวเราะ “ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ? ถ้าฉันตัดใจเดินจากไปจริง ๆ แล้วไม่สนใจคุณอีกเลยล่ะ?”
จวินเสวียนเย่ยิ้มทะเล้น “ไม่หรอก จริงไหมเหยาเหยา? พูดตามตรง ตอนนั้นผมกลัวมากก็จริง แต่ในใจผมรู้ว่าคุณต้องดูโทรศัพท์ แล้วก็ต้องกลับมาแน่นอน”
เรื่องนี้เขาพูดถูกจริง ๆ
ที่ช่วงหลายวันนี้หลินซิงเหยายังอดทนใจเย็นได้ เป็นเพราะหนึ่ง เธอยังอยู่ในช่วงโกรธ และสอง เธออยู่ที่ฐานปฏิบัติการ จึงเปิดเครื่องไม่ได้ แต่ถ้าผ่านไปอีกไม่กี่วัน เธอคงอดใจไม่ไหว แอบเปิดเครื่องดูว่าจวินเสวียนเย่ตามหาเธอหรือเปล่า ส่งข้อความมาบ้างไหม
ภายนอกเธออาจดูเย็นชา แต่ที่จริงเป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึกมาก แล้วจะตัดใจเดินจากไปง่าย ๆ ได้อย่างไร? ถ้าเธอใจเย็นไร้เยื่อใยได้จริง วันนี้ก็คงไม่รีบร้อนกลับมาแบบนี้
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่เธอก็ยังไม่ยอมทำสีหน้าดี ๆ ให้เขา “คุณไม่กลัวหรือไงว่าถ้าฉันใจแข็งขึ้นมาจริง ๆ จะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา แล้วคุณจะไม่มีวันหาฉันเจออีก?”
จวินเสวียนเย่ตอบว่า “ไม่กลัว”
หลินซิงเหยาแค่นเสียง “เอาความมั่นใจมาจากไหน?”