หลินซิงเหยาบอกว่าตัวเองอิ่มแล้ว แต่จวินเสวียนเย่ก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย
เขาเหลือบมองข้าวในชามของเธอ «เธอยังกินไปไม่เท่าไรเลย ทำไมถึงอิ่มแล้วล่ะ? คืนนี้มีแต่กับข้าวที่เธอชอบ กินอีกหน่อยสิ»
หลินซิงเหยายกชามขึ้นมา แล้วตักข้าวในชามเข้าปากไม่กี่คำจนหมด จากนั้นก็วางชามลงเสียงดัง «ตอนนี้คุณไปได้หรือยัง?»
จวินเสวียนเย่ถอนหายใจ ก่อนจะยอมเดินออกไปในที่สุด
พอเขาไปแล้ว จวินอวี่เฟยถึงกล้าเดินเข้ามาคุยด้วย
«พี่สะใภ้รอง ทำไมถึงผลักไสผู้ชายของตัวเองออกไปล่ะ? ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะรั้งเขาไว้ไม่ให้ไป ฉันไม่ยอม เขาก็ลองไปดูสิ! ถ้ามีฉัน ก็ไม่มีเธอ!»
หลินซิงเหยาตอบ «รั้งตัวคนไว้ได้ แต่รั้งใจไว้ไม่ได้ จะมีประโยชน์อะไร?»
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ «อีกอย่าง เธอเป็นคนป่วย สติปัญญาเท่ากับเด็กเจ็ดแปดขวบ ฉันจะไปถือสาเด็กมากมายได้ยังไง»
จวินอวี่เฟยว่า «ถึงสมองเธอจะเป็นเด็ก แต่ร่างกายเป็นผู้หญิงที่โตเต็มวัยแล้วนะ! พี่สะใภ้รอง อย่าประมาทเด็ดขาด ฉันได้ยินมาว่าผู้ชายทุกคนมีปมรักแรก โดยเฉพาะรักแรกของพี่ชายรองน่ะ เขาเก็บไว้ในใจมาตั้งห้าปีแล้วนะ!»
สีหน้าของหลินซิงเหยาพลันหม่นคล้ำลงทันที
จวินอวี่เฟยเดินเข้ามา คว้าแขนหลินซิงเหยาไว้ «ไปกันเถอะ ไปดูกัน! จะปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังนานเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นใครจะรู้ว่าความรู้สึกเก่าจะกลับมาหรือเปล่า»
ประตูห้องของหลิ่วเสวี่ยเปิดอยู่ คงเป็นเพราะจวินเสวียนเย่ตั้งใจไม่ปิด เพื่อหลีกเลี่ยงคำครหา
แต่เพราะอย่างนั้น พอหลินซิงเหยาเดินมาถึงทางเดินชั้นสอง เธอก็มองเห็นจวินเสวียนเย่กำลังถือชามข้าวป้อนหลิ่วเสวี่ยทีละคำอยู่ไกล ๆ