“ตระกูลใหญ่ไม่ใช่ใจกว้างกันทุกบ้านหรือคะ? ทำไมไม่ให้กำไลหยก กลับให้กำไลทองแทน หรือมีความหมายอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?”
จวินเสวียนเย่มองกำไลวงนั้น แววตาอ่อนโยนลงหลายส่วน “เพราะนี่เป็นของดูต่างหน้าของคุณย่าผมครับ ตอนนั้นคุณย่ามีชาติกำเนิดต่ำต้อย หลังจากรักกับคุณปู่ก็ถูกครอบครัวต่อต้านอย่างหนักมาตลอด”
“คุณปู่ยอมทิ้งทุกอย่างในบ้านเพื่อจะได้อยู่กับคุณย่า ถึงขั้นออกจากบ้านตัวเปล่า ช่วงแรก ๆ ทั้งคู่ลำบากกันมาก แน่นอนว่าย่อมไม่มีเงินซื้อเครื่องประดับ กำไลทองวงนี้เป็นเงินเดือนที่คุณปู่เก็บสะสมอยู่นานกว่าจะซื้อได้”
“ต่อมา ความรักของคุณปู่กับคุณย่าก็ทำให้ครอบครัวยอมรับในที่สุด และเชิญทั้งคู่กลับบ้าน แต่ไม่ว่าภายหลังคุณย่าจะมีเครื่องประดับล้ำค่าแค่ไหน สิ่งที่รักที่สุดก็ยังเป็นกำไลทองวงนี้”
“ตอนคุณแม่แต่งเข้าบ้าน คุณย่าเป็นคนสวมกำไลให้คุณแม่เอง แถมยังบอกว่าจะเก็บไว้ส่งต่อให้ภรรยาของผมตอนที่ผมแต่งงาน แม้ของชิ้นนี้จะไม่ได้มีราคาสูง แต่ความหมายลึกซึ้งมากครับ”
ขณะที่พูดอยู่ จวินเสวียนเย่ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เอ๊ะ ทำไมด้านในกำไลถึงมีลวดลายสลักอยู่ด้วย?”
หลินซิงเหยามองแวบหนึ่งก็เข้าใจทันที “ถึงว่าเธอใจดีคืนของแทนใจให้ในช่วงเวลานี้ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
ส่วนเจิ้งฮุ่ยหลานที่อยู่ไม่ไกล แอบจับตาดูความเป็นไปของหลินซิงเหยาอยู่ตลอด พอเห็นว่าเธอสวมกำไลวงนั้นแล้ว แถมจวินเสวียนเย่ยังเป็นคนสวมให้ด้วยตัวเอง เจิ้งฮุ่ยหลานก็อดยิ้มบาง ๆ ไม่ได้: ติดกับแล้ว!