เมื่อจวินเสวียนเย่ได้ยินว่าในตอนนั้นเธออยู่ทางตอนใต้ของเอเชีย เขาก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที หลังจากนั้นกลับรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ยางอายเหลือเกิน ไร้ยางอายถึงขั้นหวังให้หลินซิงเหยาเป็นจิ้งจอกวิญญาณ จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดและเสียใจภายหลัง
“ขอโทษนะ...” จวินเสวียนเย่เม้มริมฝีปาก ก่อนหัวเราะเยาะตัวเอง “ผมถึงกับคิดเพ้อเจ้อไปว่า คุณอาจเป็นเธอคนนั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินซิงเหยาก็ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดี ทั้งอยากหึง ทั้งอดสงสารไม่ได้ เจ็บปวดจนใจบีบรัด
เธอยกมือขึ้นลูบหว่างคิ้วของเขา “เรื่องที่ผ่านมา ฉันไม่ถือสาหรอก ฉันแค่กลัว...กลัวว่าสักวันหนึ่งเธอจะกลับมา แล้วคุณจะเสียใจที่เลือกฉัน”
“ไม่มีวัน” จวินเสวียนเย่ดึงเธอเข้ามากอดแนบอก กอดแน่น...แน่นเสียจนแทบไม่อยากปล่อย “ผมไม่มีวันเสียใจ”
ไม่มีวันเสียใจ...
เพียงสี่คำนี้ก็ทำให้หลินซิงเหยาปฏิเสธเขาไม่ลง
หลายวันต่อมา หลินซิงเหยาไปยังฐานปฏิบัติการ เพื่อหารือกับไป๋หลางและคนอื่น ๆ เรื่องการสืบหาน้ำหอมพิษ
น้ำหอมพิษเจ้าเล่ห์เกินไปจริง ๆ หลังหลบหนีไปในคืนนั้น ก็เหมือนปลาที่กลับสู่ทะเล ไม่เหลือร่องรอยให้ตามหา
แม้แต่องค์กรของหลินซิงเหยาจะใช้ช่องทางต่าง ๆ นานา ก็สืบได้เพียงว่าน้ำหอมพิษออกจากประเทศซีไปยุโรปแล้ว ส่วนไปประเทศไหนในยุโรปนั้น ยากจะตามสืบต่อ
นับตั้งแต่ถูกโจมตีถึงสองครั้ง ซ่งไป๋ซวี่ก็ระมัดระวังตัวขึ้นมาก เขาแทบไม่จัดงานเลี้ยงอีก และเวลาเข้าออกก็มีบอดี้การ์ดติดตามเป็นพรวน