หลินซิงเหยาได้รับเงินสองล้านจากหลินโห่วเฉียงจริง แต่เงินก้อนนั้นเป็นมรดกของพ่อแม่ที่เธอทวงคืนมาโดยอ้างว่าเป็นสินเดิม ใครจะคิดว่าหลินซิงเวยจะเอาเรื่องของเธอไปแต่งเติมใส่สีเสียหายถึงขนาดนี้
สีหน้าของเธอพลันเคร่งขรึม ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “คืนชุดชั้นในมา อย่ามาหาเรื่องฉัน ไม่อย่างนั้นก็รับผลที่ตามมาเอง”
หลินซิงเวยกล่าวว่า “คืนให้เธอเหรอ? เธอยังไม่ได้จ่ายเงินสักหน่อย ฉันต้องคืนให้ด้วยเหตุผลอะไร? จะให้เธอก็ต้องดูก่อนว่าคุณหนูใหญ่ซ่งของเราถูกใจหรือเปล่า ถ้าไม่ถูกใจถึงจะถึงตาเธอ ก็แค่รีดไถเงินสองล้านจากตระกูลหลินของเราได้ แล้วจะทำตัวผยองอะไรนักหนา มีเงินก็ใช้ประหยัด ๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นพอคนบ้าบ้านเธอตายขึ้นมา เธอก็จะถูกไล่ออกจากบ้าน ถึงตอนนั้นอย่าหน้าด้านกลับมาบ้านเราอีกก็แล้วกัน...”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียง “เพียะ!” ดังขึ้น หลินซิงเหยาตบหน้าหลินซิงเวยอย่างแรง จนรอยนิ้วมือหลายรอยปรากฏบนแก้มทันที
หลินซิงเหยาพูดเสียงเย็นว่า “ก่อนหน้านี้ที่บ้านตระกูลหลินเป็นความผิดของฉันเอง ที่ตบเธอเบาเกินไป ถึงได้ทำให้ตอนนี้เธอกล้ามากำเริบเสิบสานต่อหน้าฉันแบบนี้”
“เธอ... เธอกล้าตบฉันได้ยังไง?” หลินซิงเวยโกรธจนแทบคลั่ง แต่พอนึกถึงครั้งที่ถูกทุ่มข้ามไหล่จนเจ็บไปทั้งตัวอยู่หลายวัน ก็ไม่กล้าลงมือกับหลินซิงเหยา ทำได้เพียงมองซ่งเชียนเชียนอย่างน่าสงสาร
ซ่งเชียนเชียนยังไม่ทันได้ตอบสนอง หลินซิงเหยาก็คว้าชุดชั้นในที่อยู่ในมืออีกฝ่ายมาอย่างไม่เกรงใจ “มาก่อนได้ก่อน เข้าใจไหม? ถ้าไม่เข้าใจก็กลับไปให้แม่สอนใหม่!”