จากนั้นเธอก็ก้าวเข้ามาใกล้อีกไม่กี่ก้าว ท่าทางยังคงสง่างาม เพียงแต่แววตาเย็นชา “คุณเวิน... ได้ยินว่าสายตากลับมามองเห็นแล้ว เลยเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยสินะ”
“หรือว่าได้ผู้หนุนหลังที่ไหนมาแบบไม่รู้หัวนอนปลายเท้า เลยกล้าไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ มาวางท่ากร่างต่อหน้าฉันแบบนี้?”
เธอไม่ใช่ไม่เคยใช้เส้นสายและความสัมพันธ์ พยายามพาลูกสาวออกจากสถานกักกัน
แต่คนที่ปกติเห็นแก่หน้าตระกูลเจียง และจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้ได้อย่างราบรื่น กลับหลบหน้าไม่ยอมพบกันเสียหมดในครั้งนี้
เงินที่จ่ายไปเหมือนโยนลงหลุมไร้ก้น ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงสะท้อน
เรื่องนี้ผิดปกติเกินไปแล้ว
เวินอวี่คนเดียวจะมีความสามารถอะไร ถึงปิดทางได้สนิทขนาดนี้?
เว้นแต่ว่า... คนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเธอจะมีอำนาจมากพอ จนคนเหล่านั้นต้องหวาดเกรง
แม้เธอจะไม่ใช่คนท้องถิ่นเมืองไห่ แต่แวดวงชนชั้นสูงของเมืองไห่ที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนนั้น เธอก็พอจะรู้จักคนอยู่บ้าง และพอฝากคำพูดไปถึงได้
แน่นอนว่าในใจลึก ๆ เธอไม่เชื่อว่าจะมี “บุคคลสำคัญ” ตัวจริงคนไหนเห็นเวินอวี่อยู่ในสายตา แถมยังยอมทำให้ตระกูลเจียงเสียหน้าเพื่อเธอ
ส่วนใหญ่คงเป็น... คนในนั้นที่มีตำแหน่งไม่ต่ำ แถมดูแลเรื่องนี้อยู่ ไม่รู้ถูกนังจิ้งจอกน้อยคนนี้ยั่วยวนอีท่าไหน ถึงได้นอนด้วยกันจนเกิดความผูกพันขึ้นมา เลยยอมออกแรงช่วยอำนวยความสะดวกให้เธอ
ถึงอย่างไร ตอนอยู่มหาวิทยาลัย...
เวินอวี่ฟังคำพูดของเฉินซิ่วหรงก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร
เธอเงยหน้าขึ้น แม้แต่แว่นกันแดดก็ยังไม่ถอด “คุณนายเฉิน เจียงหรุ่ยถูกควบคุมตัวเพราะทำผิดกฎหมายและกระทำการทารุณกรรม หลักฐานชัดเจน ตำรวจดำเนินการตามกฎหมาย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่าฉันมีคนหนุนหลังหรือไม่ ต่อหน้ากฎหมาย ทุกคนเท่าเทียมกัน”