เธอไม่รู้เลยว่า เวินอวี่แต่งเข้าตระกูลเจียงไปแล้ว แถมยังกลายเป็นพี่สะใภ้ของเธออีกด้วย
“รับไป”
เจียงหลินยื่นแว่นกันแดดในมือให้
เวินอวี่ยื่นมือไปรับ
แต่ตอนที่ปลายนิ้วเกือบจะแตะกัน เจียงหลินกลับขยับมือถอยไปครึ่งนิ้ว น้ำเสียงสนิทสนม “ฉันช่วยสวมให้ดีกว่า”
“ไม่ต้อง”
เวินอวี่ดึงแว่นกันแดดออกจากมือเขาอย่างรวดเร็ว แล้วยกมือสวมเอง ปิดบังอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาจนมิด
รอยนิ้วมือที่เฉินซิ่วหรงทิ้งไว้บนแก้มทั้งสองข้างของเธอแดงเด่นขึ้นมาบนผิวซีดขาว
เจียงหลินมองท่าทีแปลกหน้าและห่างเหินของเธอ ในใจก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่เธอยังตบหน้าเขาเต็มแรงถึงสามครั้ง
เมื่อก่อน ต่อให้มือเขาเผลอถูกบาดเป็นแผลเล็ก ๆ เธอก็จะขมวดคิ้วทันที รีบไปหยิบสำลีชุบเบตาดีนมาเช็ดให้อย่างระมัดระวัง แล้วติดพลาสเตอร์ให้
แต่ตอนนี้ เธอกลับลงมือตบเขา แถมยังแรงขนาดนี้...
ดูท่าเรื่องที่เขาจดทะเบียนสมรสกับฉินหลานคงทำให้เธอเจ็บปวดแสนสาหัสจริง ๆ
เธอถึงได้ต่อต้านด้วยวิธีที่สุดโต่งเช่นนี้
ที่ตบเขา ก็เพราะเกลียด
แต่ยิ่งเกลียดมาก แล้วจะไม่ใช่ว่า...รักมากด้วยหรือ?
เมื่อคิดเช่นนี้ ความขุ่นมัวในใจของเจียงหลินก็คลายลงไปบ้าง น้ำเสียงของเขาพลอยอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “แม่ฉันร้อนใจจนขาดสติ เจียงหรุ่ยยังอยู่ข้างใน แม่ก็เป็นห่วง แต่ทั้งที่คุณรู้ว่าแม่กำลังโมโห ทำไมต้องไปเถียงกับแม่ด้วย? เมื่อก่อนคุณ...รู้จักวางตัวที่สุด ไม่เคยทำให้แม่โกรธขนาดนี้ คุณ...”
“ฉันคนเมื่อก่อนตายไปแล้ว”