“ฉันพูดแล้วคำไหนคำนั้น!”
จางฉางฟู่กัดฟันพูด
“น้ำลายหยดเดียวก็เท่ากับตอกตะปูหนึ่งตัว!”
“ดี!”
หวังต้าชุนยิ้ม
“ทุกคนได้ยินแล้วใช่ไหม!”
“ได้ยินแล้ว!”
หลิวชุนฮวาตอบเป็นคนแรก
“ถ้าหวังต้าชุนเอาหลักฐานออกมาได้ จางฉางฟู่จะคุกเข่าขอโทษหวังต้าชุนต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน แล้วชดใช้เงินให้คุณสิบเท่า!”
“ถ้าหวังต้าชุนเอาหลักฐานออกมาไม่ได้ หวังต้าชุนก็ต้องคุกเข่าขอโทษจางฉางฟู่ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน และชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจให้จางฉางฟู่ 300,000 หยวน!”
ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างพากันปรบมือ
จางฉางจวินเดินเข้ามาหาหวังต้าชุนด้วยความโกรธ
“ในเมื่อพนันกันแล้ว หลักฐานล่ะ? หลักฐานของนายอยู่ไหน!”
หวังต้าชุนเหลือบมองเวลา อีกสิบนาทีถึงเวลาที่เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนบอกว่าจะมาถึง!
“ไม่ต้องรีบร้อน รออีกเดี๋ยวเถอะ!”
“จะรออะไรอีก! น้องชายฉันแก้ผ้าล่อนจ้อน ถูกมัดไว้ตรงนี้ให้คนทั้งหมู่บ้านมามุงดู!”
จางฉางจวินยกปืนจ่อหน้าผากหวังต้าชุน
“รีบเอาหลักฐานออกมา ไม่อย่างนั้นฉันยิงแกแน่!”
ทั้งหมู่บ้านเงียบสนิทราวกับไม่มีชีวิต
หลิวอวี้หลันตื่นเต้นจนร่างสั่นเทา ห้ามตัวเองไม่ได้
หลิวชุนฮวาเหลือบมองจางฉางจวิน
“จางฉางจวิน อย่าเพิ่งโมโหขนาดนั้น วางปืนลงก่อน!”
หม่าเซิ่วเจินยื่นนิ้วออกมา แสร้งทำเป็นนับนิ้วทำนาย
“ต้าจวิน รีบวางปืนลงเถอะ”
“ไม่อย่างนั้น วันนี้ตระกูลจางของพวกคุณต้องเจอเคราะห์ติดคุกแน่”
หลี่เต๋อกุ้ย ผู้ใหญ่บ้าน ก็มาถึงแล้วเช่นกัน เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เขาก็แอบยินดีอยู่ในใจ